66 
men doorgaans aanduidt als ,, oppervlakte van de fotosfeer”. Die 
lagen moeten uit doorschijnende gassen bestaan, want zelfs een ijle 
mist van condensatieproduelen zou, als hij een laag van een duizend- 
tal kilometers dikte innam, daaraan een stralend en verstrooiend 
vermogen geven, dat in alle richtingen nagenoeg evengroot zou zijn. 
Zulk een vermogen bezit de fotosfeer niet. 
Nemen we dus aan, op grond van de Maastrichtsche resultaten, 
dat de gassen buiten de fotosfeer het licht slechts uiterst weinig 
verzwakken, dan kunnen we uit de directe waarneming van de 
helderheidsverdeeling over de zonneschijf (Vogel, Abbot) afleiden, 
hoeveel licht van een gegeven golflengte een punt M, ergens in hel 
fotosfeerni veau gelegen, gemiddeld doorlaat in velschillende i u h tuigen. 
y 00 r iedere golflengte afzonderlijk laat zich het resultaat gemakkelijk 
beschrijven met behulp van een „bestralingsoppervlak” </ /> <\ x (Fig. 1) l ). 
r 
waarvan de voerstralen evenredig zijn aan de intensiteiten van het 
licht dat M uit de verschillende richtingen gemiddeld ontvangt. 
Door de voerstralen rM te verlengen en Mr' = rM te maken, vei- 
krijgen wij het „uitstralings- of emissie-oppervlak” qp'q x . dat aan- 
wijst hoe sterk de straling is die van het punt M in verschillende 
richtingen schijnt uit te gaan. 
Om een verklaring te vinden van de schijnbare, tamelijk scherpe 
begrenzing der zon en van de wet volgens welke de helderheid over 
de° zonneschijf verdeeld is, zal men nu naast emissie en absorptie 
óók in aanmerking moeten nemen de effecten van dispersie, brekin 
en moleculaire verstrooiing van het licht, dat een geheel gasvormig 
ï) Hoe deze oppervlakken geconstrueerd worden, is beschreven in de Verst. 
Afdeel ing Naluurk. Dl. XIX, p. 1401 (1911). Zie ook Handwörterbucli der Nalur- 
wissensebaften, VII. S. b30. 
SJO o 
