74 
door de lichtbreking in de onregelmatige diehtheidsgradiënten zal 
intussehen deze verhouding eenigszins gewijzigd worden. 
§ 4. Alles samengenomen schijnt dus de bovenstaande fotosfeer- 
theorie een bevredigende verklaring te kunnen geven van den zons- 
rand en tevens van het hoofdkarakter der helderheidsverdeeling voor 
verschillende lichtsoorten, zooals men die uit de spectrofotometrische 
bepalingen van Vogel kent. 
Zij omvat bovendien een uitlegging van de granulaties als effecten 
van straalbreking. Indien Andeuson : ) en andere astrophysici terecht 
waren uitgegaan van de onderstelling, dat het bestralingsoppervlak 
van een punt M nabij het fotosferisch niveau een halve bol s p s 1 
(zie tig. 1, blz. (36) moest zijn, dan zouden inderdaad onregelmatige 
gradiënten van optische dichtheid geen storing van eenige beteekenis 
kunnen brengen in de gelijkmatige helderheid van de zonneschijf, 
behalve in zeer bijzondere gevallen. Maar hunne onderstelling is 
zonder twijfel onjuist; de gemiddelde sterkte van het licht dat door 
M gaat verandert aanmerkelijk met de waarde van den hoek 6 ; 
de onregelmatige breking der lichtstralen moet dus noodzakelijk leiden 
tot verscheidenheid van lichtsterkte op de schijf. 
Dolven die anomale refractie ondergaan, zullen natuurlijk door 
dezelfde gradiënten in sterkere mate dan de overige golven worden 
gebroken. Dezen gedachtengang nader uitwerkende komt men tot 
verklaringen van spectroheliografische resultaten * * 3 ), waarbij wij thans 
niet zullen verwijlen. 
Een paar opmerkingen . moeten wij hier nog maken in verband met 
onze zorinevlekken-bypothese van 1909 8 ). Wij onderstelden dat een 
vlek een gebied is, waar van een centraal minimum uit de optische 
dichtheid toeneemt met een geleidelijk afnemenden gradiënt. Indien 
zonnevlekken wervelgebieden zijn, is het zeer waarschijnlijk dat een 
dergelijke dichtheidsverdeeling daar bestaat. Wanneer nu door zulk een 
structuur heen het licht zich voortplant, afkomstig van een uitgestrekte 
lichtbron die straalt, zooals de fotosfeer, met intensiteiten welke 
afnemen van het midden naar den rand, dan moet — wat gemakkelijk 
kon worden ingezien de straalbreking juist die kenmerkende 
optische verschijnselen teweegbrengen welke men waarneemt in een 
zonnevlek: een kernschaduw omringd door een halfschaduw. En 
nam men de effecten van anomale dispersie in aanmerking, dan 
voerde dezelfde redeneering lot een verklaring van de voornaamste 
9 Astroph. Journal 31, 166 (1910). 
* ~) Zie Versl. Afd. Natmak. Xlll, 138, (1904) ; XVII, 193, (1908) ; XVIII, 913 (1910). 
3 ) Zie Versl. Afd. Natuurk. XVIII, .188, (1909). 
