37 
dan in liet gezonde ganglion. Aangezien wij ook in normale prae- 
paralen in liet retina- resp. tractus-deel de ,, kleinste Elemente” van 
von Monakow niet kunnen vinden, vervalt de vraag of deze verdw e- 
nen zijn. Gliacellen ziet men er wel, in normaal aantal naar liet 
schijnt, en dichter opeen dan bij den gezonde. In het eigenlijke 
ganglion vindt men zoowel den nucleus principalis (Hauptkern) 
als den nucleus magnocellularis (ventraler Kranz grosser Elemente) 
resp. naar de nomenclatuur van Malone 1 ) en Monakow. 2 ) Wel- 
licht zijn de cellen van den eerste iets kleiner dan normaal, de 
laatste gewoon van grootte. Pathologisch uiterlijk hebben geen 
van beide celsoorten. Alleen liggen ze duidelijk te dicht opeen. 
Deze samendringing uit zich in de verkleining van het geheele gang- 
lion tot op ongeveer 2 / s of minder van zijn normale grootte. De dorsaal- en 
lateraal van het C. g. e. liggende mergvezels (driehoekig veld van 
Wernicke en lateraal merg) zien er geheel normaal uit, zijn alleen, 
in overeenstemming met de verkleining van het ganglion, gereduceerd. 
4. Achterhoof dshoab. Deze werd links — gesneden van de 
dwars vlakte door de samenvloeiing van sulcus calcarinus en sulcus 
parieto-occipitalis af achterwaarts. De sagittale strata om den achter- 
boom van den ventrikel zijn aanwezig, normaal gekleurd, te smal 
en gerekt ; er bestaat een matige ventrikelverwijding. Deze open- 
baart zich o. a. ook hierin, dat de hersenkamer zich spieetvormig 
\ ooitzet in mediale richting ventraal van de onderlip van den sulcus 
calcarinus. De calear avis is goed ontwikkeld. Ongeveer op de 
helft van den sulc. calcarinus — achter het samenvloeiingspunt met 
den sulc. parieto-occipitalis — blijkt een overgangswinding te be- 
staan (cuneolinguale plooi), wier schors niet het typische kenmerk 
der calcarinabegrenzing draagt: de streep van Vicq d’Azyh. Wat 
deze streep betreft, die aan het betreffende schorsdeel een naam heeft 
geschonken (nieu striata), zij strekt zich op allo sneden over een 
deel, distaai over de geheele begrenzing der calcarina uit en bereikt 
juist de achterhoofd spook De bijgevoegde figuren vertoonen op normale 
grootte haar uitbreiding. De genoemde onderbreking door de cuneolin- 
guale overgangswinding ligt tusschen figuur 2 en 3 Uit de afbeeldingen 
ziet men bovendien, dat de sulcus calcarinus, met name in zijn distale 
deel zeer weinig diep is. In verband daarmede is de lengte van Vicq 
d’Azyr’s streep aanzienlijk kleiner dan normaal op elke doorsnede. 
Dit, gevoegd bij de verkorting van den lob. occipitalis, bewijst 
dus eene vrij aanzienlijke vermindering liarer extensiteit. 
l ) Malone: Ueber die Kerne des menschlichen Diencephalon. Abhdln d. k. preuss. 
Akad. d. Wiss. Physik.-Math. Klasse, 1910. 
-) v. Monakow : Geliirnpathologie. 
