4 
heeft beroofd. Niet meer is dit het geval bij echt pathologische 
stoornissen. Dan vallen aan de bas- en aan de discantzijde in het 
algemeen ongelijk groote stukken weg. 
Onder alle nut, dat de menscli van zijn hoorbare toonladder kan 
trekken, staat het gébruik als spraakgehoor bovenaan. Hiertegenover 
zijn de diensten, welke het gehoor bewijst voor onze veiligheid, tot 
technische doeleinden, als kunstgenot, van vergelijkender wijs geringe 
beteekenis. Welnu voor de belangrijkste van alle gehoorfuncties is 
in de toonladder geen gedeelte zoo gewichtig als een klein stuk 
vlak boven a d’orchestre, zich uitstrekkend van b 1 tot g, (Bezold). 
Breidt men het nog een weinig uit, dan heeft men de zone, waar- 
naar de telefonen van het stadsnet gestemd zijn, nl. a x tot e 3 . Dit 
gedeelte der menschelijke toonladder moet in goeden staat zijn, wil 
het spraakgehoor behoorlijk verzekerd zijn. 
Ik heb een groote vereenvoudiging in de onderzoekingen, welke 
mij in de laatste paar jaren bezighielden en die eenerzijds den klank 
der spraak in gebouwen, anderzijds het gebruik van boortoestellen 
betroffen, kunnen brengen door mij tot de spraakzone ct 1 tot e 3 te 
beperken. Voor dit begrensde gebied moet dan echter ook alles 
quantitatief en toon voor toon bekend zijn. 
Een objectieve geluidsmeting kan onafhankelijk van resonanee 
gelijkelijk voor alle toonshoogten en impulsen plaats hebben volgens 
de instelmethode van Lord Rayleigh. In 1881 aangegeven, weid zij 
in 1891 door W. Könio nader theoretisch uitgewerkt en in 1907 
door Zernow praktisch toegepast. 
De methode berust op de plaatsing van een zeer klein spiegeltje 
(rond, 3 miM. in doorsnee) schuin in de stroombaan van eenig ge- 
luid. Het is daarbij opgehangen aan een fijnen kwartsdraad en ont- 
leent een vasten stand aan een er achter geplakt miniatuur-magneetje. 
Zoodra het geluid, in loopende golven ot telkens herhaalde stooten, 
aan het spiegeltje voorbij stroomt, stelt dit laatste zich, evenals hel 
strootje in de rivier, parallel aan het goltvlak, loodrecht op de 
stroomrichting. Het gesch.edt met een kracht, die eveniedig is aan 
de energie van het geluid en c.p, door de torsie van den diaad 
en door de magnetische kracht gemeten wordt. 
Uit de formules volgt, dat men om groote gevoeligheid te bereiken 
het spiegeltje zoo klein en zoo licht mogelijk moet nemen. Dan is 
mij gebleken, dat men het magneetje missen kan, wanneer men in 
plaats van den kwartsdraad een gepletten ot plat geslagen wollaston- 
draad neemt, >) Eindelijk verhoogt men de gevoeligheid nog 'in zeer 
i) Zulk een draad 8 dik heeft Heuaeus ons op aanvrage gezonden. Amanuensis 
Steülem.v vervaardigt inluischen d >or kloppen met een hamer uit ronde wolle.don 
draden nog doelmatiger ophangdraden. 
