00 
die onderworpen zijn aan krachten, onder invloed waarvan zij 
tautoehrone harmonische trillingen kunnen uitvoeren. Over de vraag, 
hoe de formule voor de verdeeling van deeltjes in willekeurige 
krachtenvelden er uit zal zien, zou ik zelfs nog geen vermoeden 
durven uitspreken, behalve natuurlijk in die gevallen, waarin de 
oorspronkelijke formule van Boltzmann een voldoende benadering is. 
Slechts wil ik de volgende onderstelling uitspreken. 
Bij quasi-elastische krachten wordt de energie der deeltjes be- 
heersclit door de grootheid r welke op hare beurt weer bepaaald 
wordt door de grootheid f. Het ligt nu voor de hand te vermoeden. 
dF 
dat ook bij een willekeurig krachtenveld de grootheid — (F = de 
kracht, die op een deeltje werkt) beslissend voor de energie der 
deeltjes zal zijn. Deze onderstelling komt daarop neer, dat wij aan- 
nemen, dat, wanneer de deeltjes komen in een zeer inhomogeen 
krachtenveld, zij daardoor veranderingen in eigenschappen (gedaante, 
massa, enz.), zullen ondergaan, welke veranderingen niet door de 
wetten der klassieke mechanica worden beheerscht en aanleiding 
geven tot de afwijkingen van de equipartitiewet. 
Sterrenkunde. — De Heer E. F. vast de Sande Bakhuyzen doet 
eene mededeeling: „ Over de beteekenis van een door J. E. de 
Vos van Steen wijk gevonden term in de Maan’s Rechteklimming 
Het belangrijkste resultaat van het onderzoek van den Heer de Vos 
van Steenwij e was wel liet vaststellen dat de maans waarnemingen, 
nevens de theoretisch door Brown bepaalde termen, ook nog het 
bestaan verraden van een nieuwen term, althans schijnbaar van 
analogen vorm, die nog niet door de theorie verklaard was. Mocht 
de realiteit van dezen term reeds naar zijne vroegere berekeningen 
aangenomen worden, eene nadere controle dier berekeningen en 
vooral eene bepaling van de middelbare waarden der in h en k over- 
blijvende residuen (zie zijne 2de mededeeling), nadat zij eensdeels 
alleen voor de constante of langzaam veranderlijke gedeelten en voor 
de theoretische storingstermen, anderdeels ook voor den empirischen 
term verbeterd waren, verhief liet werkelijk bestaan van dezen 
term, en ook de benaderde juistheid van den coëfficiënt, boven allen 
twijfel. Die middelbare waarde daalde toch, gemiddeld voor h en k, 
van ± 0''605 tot ± C'389, en die daling was vrij wel dezelfde voor 
h en k en ook ongeveer even groot voor de vroegere en de latere 
waarnemingen. Niet zoo zeker bleek het echter te zijn dat de uit 
