91 
liet onderzoek van rechtekliwnings-vcrschilleii afgeleide term werkelijk 
eene ongelijkheid in de maanslengte voorstelt. 
Oorspronkelijk vond de Heer de Vos den term in den vorm 
-j- O 7 . 66 sin [g -j- 244°. 4 -f- 40°. 45 (< — 1900.0)}. 
Het viel echter weldra op dat de jaarlijksche verandering van het 
argument nagenoeg gelijk is aan de jaarlijksche perigaeumbewe- 
ging 40°. 68, zoodat, daar het argument liet nauwkeurigst gevonden 
wordt voor de gemiddelde epoche der gebruikte waarnemingen 1886, 
de term kan geschreven worden: 
4- 0".66 sin {g + 249°.0 + 40°68 ( t —1900.0)} 
— -f 0" 66 si» \l - 85°. 3 } 
waarin / de middelbare lengte in de baan, of benaderd de eclipti- 
caallengte voorstelt. 
Nu is het mogelijk: 
1 °. dat hel nagenoeg overeenstemmen der beide bewegingen slechts 
toevallig en de oorspronkelijk voor den term gevonden vorm de 
ware is, zoodat we hier waarschijnlijk met eene nog onbekende 
storing door de planeten zouden te doen hebben. 
2°. dat de gewijzigde vorm de ware is. 
Bij de eerste onderstelling blijft de moeilijkheid bestaan, waarop 
de Vos reeds in zijne eerste mededeeling wees, dat een zoo aanzienlijke 
term aan Brown evenals te voren aan Radau zou ontsnapt zijn, en 
dit terwijl alle termen met eenigszins aanmerkelijke coëfficiënten 
aan beide theorieën gemeen zijn. 
Bij de tweede onderstelling zou, wanneer men den term in zijn 
gewijzigden vorm als een storingsterm wil opvatten, dit tot een zeer 
onwaarschijnlijken vorm voor zulk een term voeren, daar deze dan 
zon afhangen van de absolute maanslengte, d.i. van het verschil in 
lengte met eene vaste richting in het sterrenstelsel of met het 
aeqniuoetium. 
Er is echter nog eene derde mogelijkheid, dat wel de tweede 
vorm van den term de ware is, dat wij echter niet te doen hebben 
met eene ongelijkheid in de lengte, doch met eene in de reclite- 
klimming, voortvloeiende uit de ligging der bij de doorgangswaar- 
nemingen in aanmerking komende deelen van den rand ten opzichte 
van het zwaartepunt der maan. Bij het onderzoek van den Heer de Vos 
waren, op het voetspoor van Newcomb, geene afwijkingen in lengte, doch 
die in de onmiddellijk waargenomen A.R. gebruikt, en in het laatste 
gedeelte zijner tweede mededeeling bespreekt hij den invloed dezer 
handelwijze. Hij toont daarbij aan dat eene constante breedtefout tot 
een term in A.R. moet leiden juist van den vorm als door hem 
