110 
de specifieke warmte van liet metaal 1 ), een moeilijkheid, die — 
Dr. Oostkrhuis maakte mij hierop opmerkzaam — wel het scherpst 
in de theorie der TnoMSON-warmte naar voren treedt (§ 2). 
Kan men het wegvallen dier moeilijkheden reeds ten gunste der 
hier beschouwde toepassing der theorie der quanta aanvoeren, voor 
eene verdere bevestiging zal men in het bijzonder verlangen, dat 
men op dien grondslag in staat zal zijn bij de verschillende tempe- 
raturen bepaalde dichtheden aan de vrije electronen in het metaal 
toe te schrijven, die eenerzijds de verschillende met die dichtheden 
samenhangende verschijnselen behoorlijk met elkander in verband 
brengen, en die anderzijds ook met de temperatuur op aannemelijke 
wijze veranderen. 
Deze mededeeling, die slechts een inleidend en orienteerend karakter 
kan dragen, kan intusschen niet zoo ver gaan. We zullen ons hier 
na enkele algemeene beschouwingen beperken tot de behandeling 
van de thermokracht, waaraan zich PELTiER-effect en THOMSON-efFect 
aansluiten. 
Als grenswetten wordt daarbij voor de thermokracht tusschen twee 
metalen en voor het TnoMsoN-efFect in een metaal eene afname tot 
0 bij T = 0, en wel volgens T'\ voor het PELTiEK-effect eene afname 
tot 0 volgens T 4 gevonden, resultaten, die wat het afnemen van de 
thermokracht b.v. betreft door de voorhanden waarnemingen beves- 
tigd worden, en die misschien het middel tot eene rechtstreeksehe 
experimenteele toetsing dezer theorie zullen kunnen geven 2 * ). 
c, 
§ 2. Ten einde eene schatting te maken omtrent de karakteristieke 
temperaturen van een bepaald systeem vrije electronen is het noodig 
eene schatting te hebben over de eleetronendiehtheid in dat systeem, 
b In hoofdz aak werden deze en de voorafgaande beschouwingen door mij reeds 
in de discussie op het Wolfskehl congres 2h en 26 April jongstleden gegeven. 
2 ) Nadat deze beschouwingen door mij ontwikkeld waren, kwam mij het artikel 
van K. F. Herzfeld, Wien Sitz.-Ber. Ml, Och 1912, p. 1449 over bijdragen tot 
de statistische lh orie der straling in handen, waarin reeds aangeduid wordt, dat 
de aanname, dat voor de energie der vrije electronen in een metaal een overeen- 
komstige formule als voor den PLANCKschen oscillator zou gelden, verscheidene 
ook in deze § besproken moeilijkheden d^r equipartitietheorie zou doen vervallen. 
Vergel. verder het zoo juist verschenen artikel van Herzfeld Ann. d. Phys (4) 
41 (1913;, p. 27, terwijl ook reeds ,J. Koemgsberger, Verh. d D physik. Ges. 
1911, p. 934 eene dergelijke opmerking maakte. A. L. Bernouilli, ZS. f Elektro- 
chem. 17 (1911), p. 689, voerde reeds de PLANCK-EiNSTEiN’sche formule voor de 
energie, doch op geheel andere wijze dan hier, bij de behandeling der thermoelec- 
trische verschijnselen in (vergel. in het bijzou der ook de opmerkingen van Krüger, 
p. 693 aldaar). 
