Ui 
of, wat op hetzelfde neerkomt, van het volume V van een „gram- 
molecuul” van het electronengas. Gelijk bekend is loopen de mee- 
ningen omtrent de dichtheid der vrije electronen in metalen zeer 
uiteen. We znllen, ten einde tot eene dergelijke schatting te geraken, 
in deze mededeeling uitgaan van het volgende feit. De Thomson- 
constante, die (verg. § 5) kan opgevat worden als de specifieke 
warmte van den „verzadigden electronendamp”, kan geschreven 
worden als het verschil van twee termen, waarvan de eerste de 
specifieke warmte bij constant volume voorstelt, terwijl de tweede 
van de verandering der electronendiehtheid met de temperatuur 
afhangt. Berekent men nn den eersten term volgens de equipartitie- 
theorie, en vergelijkt daarmede de experimenteel gevonden waarde, 
dan blijkt deze (in absolute waarde) steeds vele malen kleiner te 
zijn dan die eerste term, gemiddeld b.v. omstreeks Vso daarvan. 
De equipartitietheouie moest aannemen dat de tweede bovenge- 
noemde term voortdurend en voor alle metalen nagenoeg gelijk 
was aan dien eersten, wat volgens J. J. Thomson 1 ) het geval zou 
zijn als het aantal vrije electronen steeds nagenoeg evenredig aan 
T l l ü is. De theorie van Lorentz, waartoe ook de in 3 — 5 gevolgde 
berekeningswijze voor equipartitie voert, zou verlangen n nagenoeg 
evenredig aan (T 3 /*, die van Drude n nagenoeg evenredig aan T'/v 
Nu is, voor zoover mij bekend, voor deze wijzen van afhankelijk- 
heid van de temperatuur geene redelijke verklaring gegeven ; zij 
kunnen beschouwd van uit het standpunt der dissociatietheorie 
moeilijk als algemeen geldig worden aangenomen. 
Het komt me aannemelijker voor te onderstellen, dat voor de 
genoemde metalen de specifieke warmte bij constant volume zelf 
reeds een dergelijk klein bedrag vergeleken met de equipartitiewaarde 
heeft. Stellen we nu voor de vrije electronen in een bepaald metaal 
bij 0° C. eens C„ = Vso C ca >, dan vindt men uit verg. (22) met (18/;) 
van de vorige mededeeling (met voor de electronen M=.N X 0,8 . 10 — 27 ) 
voor de vrije electronen in dat metaal bij die temperatuur V = 4 . 10 8 . 
Dit beantwoordt aan een aantal electronen per cm 3 : w = 1,7 . 10’°. 
6 Ü heeft dan de waarde 5500. 
Hieruit blijkt dat in dit temperatuurgebied de ontwikkelingen, die 
in §§ 4c en 5c van de vorige Meded. voor de lage. temperaturen 
gegeven zijn, zullen gelden. 
Bij het lager worden van de temperatuur daalt, voor een metaal 
als platina b.v., de electronendiehtheid, zooals uit het negatief zijn 
van de TnoMSON-constante van dit metaal volgt. Later in deze § zal 
] ) J. J. Thomson. Die Korpuskulartheorie der Materie, Braunschweig 1908, p. 77. 
