112 
aangetoond worden, dat voor lage temperaturen eene eindige limiet- 
waarde voor n moet aangenomen worden. Nemen we eens aan dat 
voor de temperaturen, die met vloeibaar helium te bereiken zijn, 
voor het straks beschouwde metaal I 7 — 10". Voor deze dichtheid 
is 6 0 = 139 en zullen dus ook voor die lage temperaturen nog 
dezelfde ontwikkelingen kunnen gelden; a fortiori is dit het geval 
als de eleetronendichtheid daar groot er is dan hier aangenomen werd. 
Voor metalen als het beschouwde zal er dus een naar gelang van 
de eleetronendichtheid grooter of kleiner temperatuurgebied zijn 
waarin de onderstelling van Wien: de snelheid der electronen = 
const., wat de gemiddelde snelheid betreft, nagenoeg vervuld is, 
indien in dat gebied de eleetronendichtheid niet met de temperatuur 
verandert. 
Het is nu echter gemakkelijk in te zien, dat ook deze tweede 
onderstelling van Wien: het aantal electronen per cm 3 = const., 
bij genoegzaam lage temperaturen vervuld zal zijn. Het aantal vrije 
electronen wordt bepaald door het dynamisch evenwicht tusschen de 
vrije electronen in de intermoleculaire ruimten en de electronen in 
de moleculen. Betreffende de laatste kan men verschillende onder- 
stellingen maken, bv. dat zij, of een aantal er van, binnen het mole- 
cuul zich vrij kunnen bewegen. In dit geval zullen, daar in het 
algemeen, althans bij lage temperaturen, de eleetronendichtheid binnen 
het molecuul grooter zal zijn dan buiten het molecuul, de electronen- 
snelbeden binnen het molecuul in het beschouwde temperatuurgebied 
a fortiori constant zijn zoo de dichtheid niet verandert. Men kan ook 
denken, dat de electronen binnen (of aan) het molecuul meer of 
minder sterk aan het molecuul gebonden zijn; de frequenties dier 
electronen zullen dan van den aard dezer binding en misschien ook 
van de frequenties der moleculen afhangen. Hoe dit zij we zullen 
bij eene consequente doorvoering der onderstelling omtrent de nul- 
puntsenergie (vergel. de vorige meded.) wel moeten aannemen dat, 
wanneer we de temperatuur maar laag genoeg nemen, we in een 
gebied zullen komen waar de bewegingen binnen het molecuul nage- 
noeg niet meer van de temperatuur zullen afhangen. Voor dit gebied 
zal, voor zoover het ligt in het overeenkomstige gebied voor de 
electronen buiten de moleculen, de dichtheid van deze laatste nage- 
noeg als constant aangenomen mogen worden. 
In § 1 werd reeds opgemerkt dat daarmede twee groote moeilijk- 
heden der equipartitietheorie vervallen. 
Zoo vindt men n.1. voor de bijdrage, die de vrije electronen tot 
de specifieke warmte van het metaal leveren, de warmte noodig 
voor het afdissocieeren der vrije electronen medegerekend, bij de hier 
