aangenomen waarden van de electronendichtheid en van hare ver- 
andering met de temperatuur, bij gewone temperaturen b.v., slechts 
een klein breukdeel van de totale specifieke warmte (orde van grootte 
aldaar 7 1000 ). 
Tevens leeren, gelijk ook reeds werd aangeduid, de hier medege- 
deelde beschouwingen, hoe het „WiEN-gebied” en het „Richardson- 
gebied” aan elkander gekoppeld zullen kunnen worden. Daarvoor is 
noodig eene nadere beschouwing van het dissociatieex enwicht vrije elee- 
tronen electronen in de moleculen. Reeds onmiddellijk kan men het 
vermoeden uitspreken, dat de lijn, die de dichtheid der vrije electronen als 
functie van (7’zal aangeven, behalve het bovengenoemde stuk evenwijdig 
aan de T - as voor lage temperaturen, nog een dergelijk stuk voor hooge 
temperaturen ') zal bezitten (wanneer alle beschikbare electronen zijn 
afgedissocieerd), en dat daartusschen een gebied ligt waarin de electronen- 
dichtheid met de temperatuur verandert. Is eenmaal deze ,, grenslijn” 
of de overeenkomstige „dampspanningslijn” bekend, dan volgt daar- 
uit de middelbare electronensnelheid volgens de betrekkingen der 
vorige mededeeling. Omgekeerd kan het feit, dat aldus de snelheid 
der electronen met de dichtheid eenduidig samenhangt van voordeel 
zijn bij het afleiden van beide uit waarnemingen. 
Nemen we eens aan, dat voor een metaal als het beschouwde bij 
18ö0° Iv. V— 4. 10" zou zijn * 2 ). Men vindt dan voor de energie der 
vrije electronen eene waarde die ruim 5 maal zoo groot is als de 
equipartitiewaarde. Of deze uitkomst, dat de gemiddelde snelheid der 
vrije electronen bij deze hooge temperaturen, bij electronen-dichtheden 
zooals zij overeenkomstig boven aangeduide schattingen uit de Thomson- 
warmte zouden volgen, belangrijk grooter uitvallen dan volgens de 
equipartitietheorie hef geval zou zijn, door de waarnemingen van 
Richardson wordt uitgesloten, of wel dat zij zal kunnen dienen om 
de moeilijkheden, die zich bij de discussie van het RtCHARDsoN-effeet 
nog voordoen, op te helderen, zal nader moeten blijken. 
§ 3. . De t lier mokr acht. Ten einde de thermokracht (per 1 graad 
temperatuurverschil tusschen de beide contaetplaatsen) in een gesloten 
‘) Waarschijnlijk ligt dit gebied (voor zoover het realiseerbaar zou zijn) voor- 
de meeste metalen belangrijk hooger dan dal waarover zich de waarnemingen van 
Richardson of die betreffende de thermokrachten uitstrekken. 
2 ) Het aantal electronen per cm 3 : n = 1.7 . 1 0 , is dan nog kleiner, dan door 
Baedeker, Die elektrischen Erscheinungen in metallischen Leitern, Braunschweig 
1911, p. 12 bij de behandeling van bet RiCHARDSON-effect voor platina aangeno- 
men werd. 
8 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXII. A". 1918 14. 
