117 
a — 10-7.^. C v , ' (7) 
A e 
of 
1 
<j= 10 --" . — . 66 . r r F 2 (8) 
Ae 
Weer verifieert men gemakkelijk dat aan de betrekking van Kelvin 
voldaan is. 
Het THOMSoN-etfect nadert derhalve eveneens tot 0 bij T = 0, en 
wel volgens T\ 
Palaeontologie. — De Heer Molt, biedt eene mededeeling aan 
van den Heer J. H. Bonnema: , , / )<; stand der schalen van 
Beyrichia tuberculata Klöden s/>.' 
(Mede aangeboden door den Heer G. A. F. Molengraaff). 
Onder de kleinere fossiele Ostracoden is zeker wel de meest 
bekende Beyrichia tuberculata Ivlöuen sp., die in bijna alle leerboeken 
over palaeontologie (1, p. 527) en historische geologie (2, p. 130) 
afge beeld is. 
dit de daarin voorkomende figuren blijkt, dat de kleppen, van 
ter zijde gezien, min of meer ovaal zijn. Een der lange randen is 
recht; de andere gebogen. Dit laatste is ook het geval met de beide 
korte randen. Op de zij vlak te vindt men bij den eenen korten rand 
twee knobbels en bij den andere eene verhevenheid, die door twee 
d warsgroeven in drieën verdeeld is. In de ruimte, die tusschen deze 
verhevenheden en den rechten rand overblijft, bevindt zich een ovale 
knobbel, waarvan de lange as ongeveer loodrecht op den rechten 
rand staat. Deze laatste knobbel zit het dichtst bij dien korten rand, 
waarbij zich de twee knobbels bevinden. Soms is van deze laatste 
die, welke het verst van den rechten rand is verwijderd, sterk 
opgezwollen. Van dergelijke kleppen wordt aangenomen, dat ze van 
vrouwelijke individuen afkomstig zijn en dat de opgezwollen knobbel 
voor broedruimte heeft gediend. 
Dat deze Östracode zoo algemeen bekend is, heeft ze zonder twijfel 
te danken aan haar menigvuldig voorkomen in de boven-silurische 
Beyrichien-kalk, waaruit zeer vele zwerfsteenen van de Noordduitsehe 
laagvlakte bestaan. Ook in ons diluvium worden dergelijke menig- 
vuldig aangetroffen. 
Maar hoe bekend deze Ostracoden-soort ook moge zijn, toch blijkt 
spoedig, wanneer men de literatuur over de silurische vormen nagaat, 
