118 
dat men op liet oogenblik niet geheel weet, welke stand aan hare 
schalen moet worden gegeven ot' tri. a. w. welke kleppen als rechter 
en welke als linker te beschouwen zijn. Het doel van dit opstel is 
nu om deze kwestie op te lossen. 
Voordat ik dit echter ga doen, wil ik eerst in korte trekken iets 
omtrent de geschiedenis van dit vraagstuk meedeelen. 
De eerste, van wien we kunnen vermoeden, dat hij deze Ostracode 
gekend geeft, is Leopolu von Buch (3, p. 71). In 1828 gaf hij eene 
afbeelding van een stuk Beyrichien- kalk en beschreef hij daaruit 
Chonetes striatella • Dalm. sp., welke hij Leptaena lata noemde en 
schalen van Tentaculites als stekels gat. De Ostracoden, welke in 
dit gesteente voorkomen, noemde hij „Leptaenenbrut" . Of hieronder 
ook kleppen van Beyrichia tuberculata waren, is wel zeer waarschijk, 
maar uit de afbeeldingen niet met zekerheid op te maken. Omtrent 
den stand dor schalen deelt Von Brci-i niets mede. 
Evenmin is dit het geval met Ivlöden (4, p. 1 12) en Burmeistek 
(5, p. 72), die de Ostracoden-kleppen voor kop- en staartschilden 
van Trilobieten hielden. K loden was in 1834 de eerste, die Beyrichia 
tuberculata als een der vormen, die hij tot Battus tuberculatus rekende, 
herkenbaar afgebeeld heeft. 
Eerst in 1845 zegt Beyrich (6, p. 47), dat Battus tuberculatus 
Klöden wegens de asymmetrie der resten geen trilobiet is, maar een 
tweekleppige schaal bezit en lot de Ostracoden moet gerekend worden. 
Daarna stellen M’Coy (7, p. 57) in 1846 en onafhankelijk van 
dezen Boel (8, p. 127) in 1847 het geslacht Beyrichia op. Alleen 
de eerste deelt op voldoende wijze de kenmerken van het nieuwe 
geslacht mede. Deze schrijver is dan ook de eerste, bij wien we 
iets kunnen vinden omtrent de kwestie, die we willen oplossen. 
Gevoegelijk kunnen we deze echter eerst in twee gedeelten splitsen. 
We zullen eerst nagaan welke rand als slotrand te beschouwen is 
of m. a. w. volgens welken rand de beide kleppen zich ten opzichte 
van elkaar bewogen en daarna trachten te vinden, welke rand als 
voorrand beschouwd moet worden of m. a. w. welke van de twee 
korte randen het dichtst bij den kop van het dier zat. 
Het eerste gedeelte van de kwestie is het gemakkelijkst op te 
lossen en zullen we daarom het eerst behandelen. 
M’Coy was zoo gewoon geraakt aan den stand, die aan de kleppen 
moest gegeven worden, toen ze nog als kopschilden van trilobieten 
beschouwd werden, dat hij, bij het opnoemen der kenmerken van 
het geslacht Beyrichia, den langen gebogen rand als dorsaal- en den 
rechten rand als ventraalrand beschreef. Dit deed hij ook nog in 
eene latere publicatie (9, p. J35), ofschoon Salter (10, p. 351) onder- 
