tnsselien bij de beschrijving van een soort Beyrichia den rechten 
rand als dorsaalrand genomen had. Latere onderzoekers hebben steeds 
het voorbeeld van Sai/tkr gevolgd en ik meen ook, dat dit geheel 
in overeenstemming is met hetgeen we elders in dergelijke gevallen 
in de natuur zien, zoodat ik mij bij hem aansluit en dit gedeelte 
der kwestie als afgedaan beschouw. 
Er blijft nu nog over. het tweede gedeelte van het vraagstuk te 
beantwoorden en dit zal ons langer bezighouden. 
Bij het opnoemen der kenmerken voor het geslacht Beyrichia zegt 
M’Coy, dat het slechtst ontwikkelde einde als vooreinde te beschou- 
wen is en dat dit ook te herkennen is, doordat de mediane groeve 
en de ovale knobbel, die daarin voorkomt, het dichtst bij dat 
einde zijn gezeten. Redenen worden voor deze aanname niet opge- 
geven. 
Evenmin doet dit Jones (11, p. 85), die onder de kenmerken van 
het geslacht Beyrichia vermeldt, dat het achtereinde der kleppen 
hooger is dan het vooreinde. Uit de beschrijving van Beyrichia tuher- 
culata blijkt echter, dat hij het einde met de twee knobbels als 
vooreinde beschouwt, hoewel dit juist het hoogst is. Evenzoo deden 
dit later Bolt, (12, p. 118) en Krause (13, p. 30). 
Barrande (14, p. 467) is de eerste, die tracht aan te toonen, dat 
de door Jones aangegeven stand der Beyrichien-$cha\en waarschijnlijk 
de juiste is. Hij doet dit echter door de knobbels op het eene einde 
van de schalen van sommige Boheemsche Ostracoden te vergelijken 
met de lobben van de Trilobieten-glabella. Daar deze knobbels op 
liet spitsere gedeelte der schalen voorkomen, neemt hij aan, dat dit 
het kopeinde is. Behalve dat ik deze bewijsvoering niet gaarne tot 
de mijne zou maken, helpt ze ons niet verder bij het bepalen van 
den stand der Beyrichien- schalen, daar deze op beide einden knobbels 
bezitten. Barrande erkent dit zelf trouwens ook. 
In tegenstelling met alle vroegere schrijvers nam Reuter (15, p. 
625) het einde met de in drieën verdeelde verhevenheid als het 
voorste. Hij deed dit, omdat hem bij meting gebleken was, dat juist 
dit einde het laagst is en bij de recente Ostracoden het laagste einde 
meestal het vooreinde is. Een reden voor zijne handelwijze was ook de 
meening, dat de groote knobbel, waarin de onderste dei twee knob- 
bels bij het eene einde soms overgegaan is, als bewaarplaats voor 
het genitaalapparaat der vrouwelijke individuen opgevat moet worden, 
terwijl Z enk er gezegd had, dat bij recente Ostracoden dit genitaal- 
apparaat het verwijde en verhoogde achterste gedeelte van de 
schaal vult. 
Deze opvatting van Reuter werd weer bestreden door Jones (16, 
