Natuurkunde. De Heer Kamerling h Onnes biedt aan Meded. 
N°. 133c uit bet Natuurkundig Laboratorium te Leiden: Ver- 
dere proeven met vloeibaar helium H. Over den galvanischen 
weerstand van zuivere metalen enz. VII. Hel spanningsver- 
schil noodiq voor het stro omen der electriciteit door kwik beneden 
4°.19K.” (Vervolg). 
(Aangeboden in de Zitting van 22 Maart 1911). 
§ 11. Plaatselijke aard van de warmte afgifte van een doorstroom- 
den, in een glazen capillair opgesloten hvikdraad bij het dalen van 
de temperatuur beneden 4°. 19 K. Komt de onderstelling, dat toevallig 
ergens de draad over eene kleine lengte uit een andere stof dan 
kwik bestaat, in strijd met de regelmaat der spanningsverschijnselen, 
de onderstelling, dat het kwik een mierorestweerstand van denzelfden 
aard als de gewone weerstand in de wet van Ohm (dus ook 
onafhankelijk van de stroomsterkte, verg. § 4) heeft, levert niet 
minder moeilijkheden op j. Immers zulk een, aan het kwik eigen, 
mierorest weerstand zal over den geheelen draad regelmatig verdeeld 
zijn Berekent men nu telkens uit. de bij het opwarmen bij lagere 
temperaturen waargenomen potentiaalverschillen en de stroomsterkte, 
bij welke zij belmoren, den weerstand van den draad onder de 
omstandigheden van de proef, zoo vindt men, dat de draad, wanneer 
de drempelwaarde van de stroomsterkte nog slechts weinig over- 
schreden is, toch reeds voor een deel duidelijk boven het sprongpunt 
verwarmd moet zijn. Nemen wij bijv. de proeven van December 1911 
in Tabel I. Wij vinden dan uit de drempelwaarde van de stroom- 
sterkte bij 4°. 19 K, dat de weerstand van den draad bii deze tempera- 
tuur <( 3.iO -G £2 mag worden gesteld. Bij de proef in het bad van 
3’. 65 K vindt men als de stroomsterkte tot 1 amp. is geklommen 
den weerstand 11:5 . 10“° 22 reeds duidelijk grooter dan wanneer 
de geheele draad op 4°. 19 K was, terwijl de einden toch nog wel 
op 3°. 65 K moeten zijn. Het deel, dat bij deze verwarming boven 
het sprongpunt komt, behoeft, daar het gewonen weerstand aan- 
neemt, slechts uiterst klein te zijn om de waargenomen spannings- 
verschillen te leveren; in het beschouwde geval slechts 0.1 mm. 
Onderstelt men dat de warmteafgifte aan het bad naar dezelfde 
gegevens mag worden berekend als daarvoor boven het sprongpunt 
in § 7 gevonden zijn, dan vindt men, dat zij als het geheele opper- 
ï) Naast liet in § 9 aangevoerde doen zich ook nog de hier te behandelen 
moeilijkheden bij de verklaring der spanningsversehijnsclen door een gelijkmatig 
verdeelden additieven bijmengsel weerstand voor. 
