vlak van den draad op het gemiddelde van de temperatuur van het bad 
en van het sprongpunt was, per seconde ongeveer 20000 micrpjoule 
zou bedragen, terwijl in werkelijkheid slechts 14.0 micrpjoule ot 
ongeveer 1400 maal minder afgegeven wordt. 
Wij leiden er uit af, dat de tempeiatuursverhooging in den draad, 
die zich in een bad van eene temperatuur beneden het sprongpunt be- 
vindt, enkel plaatselijk is. Zoo er ook elders eene temperatuurverhooging 
(schoon van minder bedrag) was, zou de draad behalve op enkele 
punten moeten hebben opgehouden in merkbare mate warmte aan liet 
glas af te geven. De warmte zou dus alleen naar de uiteinden of de 
overgebleven geleidingspunten af kunnen vloeien. Dit zou bijv. het 
gevolg daarvan kunnen zijn, dat het kwik overal elders dan op de 
aangegeven plaatsen van het glas heeft losgelaten. Maar tegen het 
loslaten van den wand spreekt, dat het kwik bij het bevriezen aan 
het glas hecht en dat onmiddellijk boven het sprongpunt die aan- 
hechting nog niet is opgeheven. De opvatting echter, dat de kwikdraad 
overal, waar de temperatuur boven het sprongpunt blijft (en waarschijn- 
lijk dan ook dicht daarbij), warmte atgeeft en waar de temperatuur 
lager is, niet, wordt gesteund door de wijze waarop de weerstand beneden 
het sprongpunt verdwijnt (zie Tab. II en tig. 7). Immers, bepaalt men 
uit de verhouding van den overgebleven weerstand tot dien juist bij 
het sprongpunt de lengte van het deel van den draad, dat zich op 
de sprongtemperatuur bevindt, zoo is de Joule warmte, die dit deel 
van den draad moet afgeven, bij de bestaande stroomsterkte wel 
eenigzins overeen te brengen met die, welke bij warmteafgifte aan 
het glas over de lengte er van bij liet aan te nemen temperatuurs- 
verschil van bad en sprongpunt te verwachten is. Eenigzins, want 
er blijven onopgehelderde en haar liet schijnt systematische verschillen 
bestaan, met welke misschien ook het uiteenloopen der lijnen voor 
verschillende stroomsterkten in tig. 7 samenhangt. 
Met de onderstelling, dat de warmteontwikkeling, die een deel 
van den draad tot de temperatuur van het sprongpunt brengt, van 
plaatsel ijken aard is, geven wij echter de onderstelling, dat de 
microrestweerstand gelijkmatig over den draad verdeeld is, prijs. Er 
zou, ofschoon de geheele stroombaan van zuiver kwik is, toch slechts 
van een schijnbaren microrestioeerstand sprake kunnen zijn, gelijk 
bijv. het gevolg daarvan zou kunnen zijn, dat het kwik niet homo- 
geen of niet vrij van mechanische spanningen is. Storingen van dezen 
aard zouden dan de oorzaak moeten zijn, dat de draden in hun geheel 
een weerstand vertoonen, terwijl toch het zuivere homogene, spannirigs- 
vrije kwik slechts een onmerkbaren microrestweerstand zou hebben. 
Let men er op, dat de weerstands ver meerdering' door druk bij 
