lood ’) bij lage temperaturen afneemt en bij waterstoftemperatnren 
reeds nagenoeg verdwenen is, zoo is liet niet waarschijnlijk, dat 
spanningen, al kunnen zij aanleiding geven tot PELTiEit-werkingen 
en al past hare regelmaat bij die der verschijnselen, inderdaad als 
oorzaak der storingen een rol spelen. Eerder zal men te denken 
hebben aan een gebrek aan homogeniteit van den draad, die het 
gevolg van verschil in krislallisatie-toestand zou kunnen zijn. Wan- 
neer men uiterst zuiver, tot een blok gegoten, KAï-n.BAUMlood op de 
draaibank afdraait, kan men soms op het oppervlak een moiré zien, 
dat wijst op verschillende, met elkaar atwisselende kristallisatietoe- 
standen, die zich elk over meer dan een centimeter uitstrekken. Op 
dergelijke wijze zou een draad van vast kwik uit een aaneenscha- 
keling van in kristallisatie verschillende stukken kunnen bestaan, 
wier scheidingsvlakken in den regel tegelijk dwarsche doorsneden 
van den draad zullen zijn. 
Aan het scheidingsvlak van twee kristallisatietoestanden zou ten koste 
van stroomenergie een plaatselijke verwarming als boven behandeld werd, 
kunnen optreden. Zoo zou bijv. een overgangsweerstand aan zulk een 
scheidingsvlak een schijnbaren microrestweerstand kunnen geven. De 
betrekking tusschen de drempelwaarden van stoomdichtheid en de tem- 
peratuur van het bad wijst (volgens § 8) echter veeleer op eene Peltier- 
werking bij deze overgangsplaatsen. Wij zouden ons dan hebben 
voor te stellen dat, wanneer de stroomdichtheid de drempelwaarde 
aanneemt, de temperatuur bij het scheidingsvlak tusschen twee 
kristallisatietoestanden, zoo zij al niet genoeg is opgevoerd om aan- 
leiding te geven tot eene thermokraeht, gelijk aan het waaigenomen 
potentiaalverschil, toch het sprongpunt bereikt, en dat bij verdere 
aangroeiing van de stroomdichtheid Dij dit scheidingsvlak dus gewone 
weerstand ontstaan moet, De lengte, over welke de draad gewonen 
weerstand aanneemt zou dan aangroeien met de overwaarde van de 
warmteontwikkeling boven die, welke plaatselijk de sprongtempera- 
tuur te voorschijn roept; zij zou verder bepaald worden door de 
omstandigheden, waaronder de overwaarde van de ontwikkelde 
warmte wordt afgegeven. Er is, wanneer men de waargenomen 
spanningen in de verschillende gevallen vergelijkt, inderdaad het 
een en ander te vinden, dat als bevestiging hiervan kan worden 
aangehaald '). 
Al het aangevoerde samenvattende worden wij intusschen terug- 
gevoerd tot de opvatting, dat de spanningsverschijnselen op rekening 
x ) Kamerlingh Onnes en Bengt Beckman. Goram. Leiden, iV’ 1326. Nov. 11J12. 
b Te weinig beslissend um hier afgedmkt te worden. 
