van ,, slechte plaatsen” , wel is waai- van anderen aard dan in § 9 
bedoeld, moet worden gesteld. Een overwegend bezwaar tegen die 
opvatting blijft de regelmaat der verschijnselen l ). Want al vervalt 
bij de verklaring der plaatselijke warmteontwikkeling door verschil 
in kristallisatietoestanden de moeilijkheid, die bij de verklaring 
dooi de aanwezigheid van vreemde weerstanden het zich uitstrekken 
van de versperring over de geheele doorsnede van den draad mede- 
brengt, het optreden van de scheidingsvlakken tusschen twee kristal- 
lisatietoestanden wordt toch door het toeval beheerscht. Men zou in 
allen gevallen nog om tot een verklaring op dezen grondslag Ie 
komen wel moeten aan nemen, dat er zich verscheidene Peltier- 
plaatsen van de bedoelde soort in eiken kwikdraad van eenige lengte 
bevinden en dat zij n iel al te grillig verdeeld zijn. 
Doch wij stapelen daarmede al weer nieuwe onbepaalde onder- 
stellingen op die, welke wij wilden toetsen. En alleen de volledige, 
ook quant datieve, uitwerking van eene bepaalde onderstelling kan 
beslissen over de vraag, die ons bezig houdt. Aan hare beantwoording 
toch knoopen zich verstrekkende gevolgtrekkingen vast. Mocht men 
aannemen, dat de spanningsverschijnselen bij boven de drempelwaarde 
van stroomdichtheid belaste suprageleidende kwikdraden geheel aan 
storingen te wijten zijn, zoo zou er wegens den systematischen samen- 
hang dezer verschijnselen immers alle grond zijn om aan te nemen, 
dat men des te juister denkbeeld omtrent de werkelijke mate van 
geleidbaarheid van het suprageleidende kwik verkrijgt, naarmate 
men de drempelwaarde van stroomdichtheid voor een draad bij lager 
temperatuur bepaalt. 2 * * ) En daar ook bij de laagste temperaturen die 
storingen, zij het in mindere mate, nog invloed hebben, zou de 
werkelijke geleidbaarheid dus nog hooger, misschien vrij wat hooger te 
stellen zijn dan de in $ 7 gevonden waarde, die reeds 0,5 . 10 10 maal 
die bij de gewone temperatuur is. M. a. w. de geleidbaarheid van 
het suprageleidende kwik zou praktisch oneindig gesteld mogen 
worden. 
§ 12. Falen van de betrekkingen van Wiedemann en Franz en van 
') Het niet geheel ontbreken van mierorestweerstand wordt ook daardoor waar- 
schijnlijk gemaakt, dat de verhoudingsgetallen voor den weerstand van de met 
vloeibare kwik gevulde capillair en den bevroren kwikdraad 'bij 4°, 25 K. eenigszins 
gelijken tred houden met de drempelwaarden, zoodat liet verschil der drempelwaar- 
den op rekening van verschil van plaatselijke afwijkingen der doorsneden van de 
gemiddelde zou kunnen worden gesteld. 
2 ) Er is in dezen gedachtengang geen reden om niet aan te nemen, dat het 
geleidingsvermogen even beneden het sprongpunt reeds die groote waarde aan- 
neemt. 
