den suprageleider zonder dat daarvoor stroomarbeid noodig is over- 
gebracht l ). Wordt het suprageleidend metaal door verwarming boven 
het sprongpunt tot een gewoon, zoo het sprongpunt niet ver over- 
schreden wordt altijd nog sterk, geleidend metaal, dan is naar deze 
voorstelling de OHM’sche weerstand daaraan te wijten, dat (tussehen 
de atomen) de vibratoren gaan werken, die de atomen op een zoo- 
danigén afstand van elkaar brengen, dat de electronen niet meer 
onmiddellijk zonder stroomarbeid van het eene atoom op het andere 
overspringen doch bij het doorloopen van de door de vibratoren 
teweeggebrachte ruimte tussehen de atomen door hen opgenomen 
stroomarbeid afstaan, zoodal de electriciteit bij het voortbewegen 
weerstand ondervindt 3 ). De gegeven, voorstelling van de geleiding 
in de suprageleiders schijnt zich dus het best te laten vereenigen 
electronen (door of) over het oppervlak van het atoom, waarbij elk electron telkens 
een, (wanneer het aantal electronen aan het oppervlak van het atoom groot is, 
slechts klein), deel van den atoom middellijn aflegt. Het verband der electronen 
van twee atomen onderling en met deze verschilt waarschijnlijk niet veel van bet 
verband tussehen de electronen van een zelfde atoom onderling en met dit atoom 
zelf, zoodat het overspringen van een electron van het eene atoom op het andere 
in den suprageleidenden toestand iets van denzelfden aard is als het opschuiven der 
electronen in hel enkele atoom. De geleidbaarheid van den suprageleider zou dan 
de geleidbaarheid der tot één geheel vereenigde (verg. § 4) atomen zijn. 
Wanneer de talrijke electronen in het atoom, die tot het geraamte er van 
belmoren, bij hel geschilderde proces enkel den stoot van het eene electron, dat 
op het atoom overspringt, overbrengen op het andere, dat er afsprhigl, zonder zelf 
deel te nemen aan de verschuiving, en de overspringende electronen de valentie 
electronen zijn, dan kan onze voorstelling (zij liet ook langs anderea weg ver- 
kregen,) als eene toepassing van de hypothese van Stark over het voortschuiven 
van het vakwerk der valentie electronen langs afschuivingsvlakken der metaalkris- 
tallen op den suprageleidenden toestand beschouwd worden. Zij stelt dan de 
geschiktheid van het gronddenkbeeld van Stark in het licht. Doordat bij de boven 
gegeven voorstelling aan dit gronddenkbeeld de aan de oorspronkelijke electronen 
theorie ontleende voorstelling van de beweging van electronen los van het atoom, 
het overspringen der electronen, wordt toegevoegd, wordt het verband met de 
electronen- theoriën voor den gewonen geleidenden toestand, in ’t bijzonder met die 
van Lenard gehandhaafd. 
‘) Voor zoover althans niet op mierorestweerstand te letten is. 
? ) In ’t midden wordt gelaten of dit door opname van electronen met migratie- 
snelheid en afgifte van electronen zonder migratie snelheid geschiedt, of wel, bij 
veerkrachtige botsing der electronen tegen de oppervlakken der atomen, tussehen 
welke zij zich heen en weer bewegen, door dat energie van geordende in energie 
van ongeordende beweging wordt omgezet. Opgemerkt zij, dat men tot verklaring van 
den suprageleidenden toestand niet volstaan kan met enkel aan te nemen, dat in 
tegenstelling met niet veerkrachtige botsing bij gewone, alleen veerkrachtige botsing 
bij suprageleiding plaats vindt. Immers zo.ials Lorentz geleerd heeft (vergel. 
Reinganum, Heidelb. Akad. 1911, 10 p. 7) moet ook bij enkel veerkrachtige botsing 
