134 
niet de theorie der geleiding, die door Len/.rd ontwikkeld wordt. 
Ten einde te beoordeelen of de voorstelling, dat de weerstand 
bij overigens vrij door het metaal met snelheden volgens de kineti- 
sche gastheorie *) bewegende electronen door vibratoren teweeggebracht 
wordt, geschikt is om de verandering van den. weerstand met de tem- 
peratuur af te leiden, werd bij mijne in Med. N°. 119 gegeven ruwe 
schets van eene toepassing der quanta-theorie op de electronen-theorie 
der geleiding de gemiddelde weglengte der vrije electronen om- 
gekeerd evenredig gesteld met de gemiddelde amplitude van 
vibratoren van Pjanck, die ze in hun beweging storen, terwijl 
deze gemiddelde amplitude werd berekend met de formule, die 
Pi/ANCK destijds voor de gemiddelde energie der vibratoren gaf. De wijze 
waarop hierbij middel waarden worden ingevoerd (vergelijk de ontwikke- 
lingen in de theorie van Wien, die duidelijk het gebrekkige van de 
mijne aantoonen) kon niet meer dan een qualitatief beeld doen ver- 
wachten. Toch werd, wat vrij opmerkelijk blijft, nauwe aansluiting 
aan de waarnemingen tusschen de gewone temperatuur en die van 
vloeibare waterstof verkregen. Over de geschiktheid van het nieuwe 
beeld om de waarnemingen bij de metalen boven het sprongpunt 
weer te geven is het moeilijker met behulp van benaderde voorstel- 
lingen te oordeelen. Overeenkomstig met de noot aan het slot van 
Med. N°. 119 zou de energie van de vibratoren ook de toename van 
het volume van liet metaal van af T=0 bepalen. De gemiddelde 
afstand der atoomopper vlakken mag dus misschien evenredig aan 
het kwadraat van de gemiddelde amplitude volgens Planck’s zoo- 
de zooeven genoemde omzetting plaats hebben, die zich als' warmteontwikkeling 
moet openbaren. 
Bij bet overgaan uit den suprageleidenden toestand in den gewonen komt dan 
naarmate de atomen in grooteren getale afzonderlijk gaan trillen en er ruimte 
komt voor de beweging der electronen tusschen de atomen, weder plaats voor bet 
mechanisme dat tot de benaderde betrekkingen van Wiedemann en Franz en van 
Lorenz, voert. Het overdragen der beweging van de electronen binnen bet atoom 
aan elkaar speelt misschien ' een hoofdrol bij de warmtegeleiding. De continuïteit 
van de warmtegeleiding boven en beneden bet sprongpunt zou dan te verklaren 
zijn uil de geringe verandering, die bet geheele proces der warmteoverbrenging 
ondergaat, wanneer de eigenaardige verbinding der atomen, die de suprageleiding 
mogelijk maakt wordt opgeheven. 
De verandering van den afstand tusschen de atomen speelt ook duidelijk eene 
rol bij de verandering van den weerstand bij het smelten. 
’) Keesom • (zie ditzelfde Ziltingsverslag) is door de toepassing van de quanten- 
theorie op de vrije electronen in een metaal (als cenatomig gas beschouwd) tot de 
belangrijke uitkomst gekomen, dat bij lage temperaturen de snelheid van de vrije 
electronen van de temperatuur onafhankelijk wordt, en beeft dit temperatuurgebied, 
het „Wien gebied” genoemd. 
