even genoemde formule berekend, gesteld worden. Men mag daaruit 
misschien verder opmaken, dat het beeld van den toestand boven 
het sprongpunt, tot hetwelk wij uitgaande van de voorstelling om- 
trent den suprageleidenden toestand kwamen, niet ongeschikt zal 
blijken en in allen gevalle geen grond oplevert om tegen laatstge- 
noemde voorstelling bezwaren te maken. 
Zoowel bij de aanname, dat de weglengte onafgebroken door het- 
zelfde electron doorloopen wordt, als bij die, dat zij door voort- 
planting der beweging op plaatsvervangende electronen onderbroken 
wordt, doet zich echter bij de verklaring van den gewonen weer- 
stand eene moeilijkheid voor, doordat inplaats van Planck’s vroegere 
formule zijne nieuwere gekomen is. Bij de discussie van het Conseil 
Soi.vay 1 ) Oct. 1911 werd er reeds door mij op gewezen, dat de weer- 
stand volgens de in Med. N°. 119 ontwikkelde theorie, wanneer men 
de nieuwe formule invoert en verder op dezelfde wijze, dus ook met 
slechts ééne frequentie, rekent, niet onder een zekere door de „inwendige 
temperatuur” (volgens — = ^ en fiv = 200° K. voor zilver 100° 
K.) bepaalde waarde maal \/T zou kunnen dalen terwijl hij toch 
boven T= 0 (voor verscheidene metalen boven heliumtemperaturen) 
praktisch nul schijnt te worden. Men zal dus aan de oude formule 
voor het berekenen der amplitude moeten vasthouden of, liever, de 
nieuwe formule op grond van de meer bevredigende voorstelling, 
die zij in vele opzichten geeft, aanvaardende, moeten aannemen, 2 ) 
dat de amplitude der vibratoren, die voor de bepaling van de weg- 
lengte en van den afstand tussehen de atoomoppervlakken (het deel 
van den weg tussehen hun oude en nieuwe plaatsen, over hetwelk 
de electronen bij het overspringen van het eene atoom op het andere 
weerstand ondervinden) 3 ) in aanmerking komt, alleen bepaald blijft 
door dat deel van de energie der vibratoren, dat afhankelijk van de 
temperatuur is. Verder zou men dan om nu ook nog het nieuwe 
verschijnsel van het optreden van den suprageleidenden toestand te 
kunnen verklaren moeten aannemen, dat wanneer de waarde van 
de energie boven de nulpuntsenergie tot het kleine bedrag, dat met 
de temperatuur van het sprongpunt overeenkomt, gedaald is, de 
i) La théorie du rayonnernent et des quanta, Rapports et discussions de la 
réunion a Bruxelles sous les auspices de M. Solvay. Paris 1912 p. 129. 
-) Evenals Wien in zijne theorie doet. Sitz. Per. Ak. d. Wiss. Berlin 1913, 
p. 200. 
3 ) Opgemerkt zij nog, dat het niet noodig is, dat wanneer een electron met 
weerstand overspringt, de geheele overmaat van snelheid, die het heeft voort te 
planten, verloren wordt. 
