131 
weerstand hij liet overspringen der cleetronen van het eene atoom 
op hel andere sprongsgewijze nul wordt. 1 ) 
Bij de beschouwingen van Med. N°. 119 werd aangenomen, dat 
alle vibratoren in het metaal dezelfde frequentie hebben. Men behoeft 
dan, daar de weerstand hoofdzakelijk bepaald wordt (zie formule l.c.) 
_ 
door e T , slechts aan te nemen, dat de suprageleidende toestand 
van den gewonen geleidenden toestand zich enkel daardoor onder- 
scheidt, dat de frequentie der vibratoren bijv. viermaal grooter is, 
om bij het sprongpunt tot een microrestweersfand JO 4 maal kleiner 
dan den gewone- bij dezelfde temperatuur en bij 2° K. tot een 10 8 - 
maal kleineren microrest weerstand te komen. Maar tegen deze ver- 
klaring is aan te voeren, dat, men om de formule van Med. 119 
bij de waarnemingen bij de laagste temperaturen aan te sluiten, 
de frequentie lager moet nemen naarmate de temperatuur daalt. 2 ) 
Door alle frequenties, die voor de specifieke warmte in aanmerking 
komen, in de berekening van de vrije weglengte der electronen op 
te nemen is Wien er in geslaagd deze eigenaardigheid te verklaren. 
De weerstand neemt volgens zijn ontwikkelingen slechts met T 2 of 
7’ 5 h tal naar gelang van de keuze eener nevenonderstelling) af. Nu 
echter wordt het weer veel moeilijker de uiterst geringe waarde 
van den mogelijken microrestweerstand, te verklaren door het supra- 
geleidend kwik eenvoudig als een metaal met iets gewijzigde eigen- 
schappen te beschouwen. Er schijnt dus bij het sprongpunt iets 
te gebeuren 2 ) waardoor de kleinere frequenties, terwijl zij voor de 
’ 
E De afstand van twee atoomopper vlakken zou dan bijv. gelijk aan die van twee 
opvolgende electronen in hetzelfde atoom (verg. noot 1 pg. 106) en het verband der 
electronen van twee atomen van denzelfden aard als die van de electronen in 
eenzelfde atoom geworden kunnen zijn (Vergelijk de beschouwingen over atoom- 
vaste verbindingen in Kamerlingh Onnes en Keesom Encyclop. d. math. Wissensch. 
V. 10 Leiden Gomm. Suppl. N°. 23 (§ 57). 
2 ) Gelijk bij de dis<ussies van het Conseil Solvay (1. c. p. 298) door mij werd 
opgemerkt, zou men, daar de trillingen in molecuul verband plaats grijpen, kunnen 
denken aan tweeërlei soort van trillingen, één van longitudinale, één van trans- 
versalen aard. Komen nu voor den electrischen weerstand boven het sprongpunt 
misschien slechts twee trillingen, één van de transversale en één van de longitudi- 
nale soort in aanmerking, zoodat volgens Planck de kleine frequentie bij de lagere 
temperaturen op den voorgrond treedt, en gaat deze misschien bij het sprongpunt 
weder in eene zeer groote frequentie over, zoodat de oorspronkelijk grootste 
frequentie weder de bevoorrechte wordt? 
Draaiende beweging in tegengestelden zin van twee naast elkaar gelegen atomen, 
boven liet sprongpunt met kleine frequentie mogelijk, zou bijv. door het in elkaar 
grijpen der atoomoppervlakten beneden het sprongpunt nog alleen met groote 
frequentie kunnen geschieden. 
