specifieke warmte hare beteekenis behouden, in den weerstand 
geen rol meer spelen. Het spectrum van frequenties der vibratoren, 
die voor den weerstand in aanmerking komen, wordt m. a. w. of 
wel tot een enkele liooge frequentie beperkt, of althans naar de 
zijde der kleine frequenties afgesneden, evenals dit volgens Debijk 
aan de zijde der groote frequenties geschiedt, 1 ) 
Natuurkunde. — De Heer Kameklingh Onnes biedt aan Mededee- 
1 i ng N°. 1 33c/ uit het Natuurkundig Laboratorium te Leiden: 
,, Verdere proeven met vloeibaar helium. II. Over den galva- 
nischen weerstand enz.. (Vervolg). VIII. Het sprongsgewijze 
verdwijnen van den gewonen weerstand van tin en de suprage- 
leidende toestand van lood.” 
§ 13. *) Eerste waarneming van de verschijnselen «. Na het onder- 
zoek van den suprageleidenden toestand van het kwik overgaande 
tot dat van de verandering van den weerstand van verschillende 
andere metalen, wanneer zij tot heliumtemperaturen worden afge- 
koeld, meende ik, hoezeer ik wenschte andere suprageleiders te 
vinden, toch op grond van de ervaringen met goud en platina (zie 
Med. N°. 119, III en Med. N°. 120 b, IV dezer Serie) niet, dat er 
veel kans was meer Ie zullen verkrijgen dan een systematisch overzicht 
van verschillende gevallen van additieven bijmengsel weerstand (zie 
Med. VII dezer serie § 10). Reeds spoedig werden echter de in 
Med. VII $ 1 en § 12 ter sprake gebrachte verrassende uitkomsten 
met tin en lood verkregen. 
In de eerste plaats kwam het 3 Dec. 1912 tot het onderzoek 
van een draadje van zuiver tin en bleek het. daarbij, dat ook dit 
metaal bij heliumtemperaturen in den suprageleidenden toestand 
overgaat. 
b Dit doet de vraag rijzen of niet de kleinere frequenties ook reeds boven het 
sprongpunt op een of andere wijze naarmate zij kleiner zijn minder in aanmerking 
komen voor het bepalen van den weerstand. 
2 ) De §§, tabellen en figuren zijn doorloopend genummerd met die van Med. Vil 
dezer serie. 
