138 
Het tin was van de bijzondere zuivere soort, die door Kahlbvum 
geleverd wordt. Het was in liet luchtledige gesmolten en in een 
U-vormige glazen capillair gegoten. De capillair had aan beide 
einden vertakkingen van tin, waarbij de toeleidingsdraden en de 
meetdraden aangesloten werden. De weerstand bij de gewone tem- 
peratuur, 290° K. was 0,27 52. 
Waargenomen werd, dat bij het kookpunt van helium nog een 
kleine gewone weerstand 1, 3. 10~ 4 52 over bleef. Bij 3° K. echter 
was deze verdwenen «j 10~ G 52) en toen het temperatuurgebied 
tusschen 4°. 25 en 3° K. trapsgewijze doorloopen werd, bleek dit 
verdwijnen sprongsgewijs te geschieden bij 3°. 78 K. 
Om betei' over den microrestweerstand te kunnen oordeelen werd 
beproefd een tindraad van grooteren weerstand te vervaardigen op 
de wijze, waarop het vroeger gelukt was een langen dunnen lood- 
draad x ) te verkrijgen. Een kern werd met een laag van het zuivere 
tin bekleed en cylindrisch afgedraaid. Van dezen cylinder werd 
met een scheermesvormigen bijtel een dunne draaispaan schroefvor- 
mig afgesneden. 2 ) Deze bewerking welke te verkiezen scheen boven 
trekken (verg. § 14 «) waardoor het metaal misschien meer gewij- 
zigd wordt, levert zonder bezwaar draden van een dwarsche doorsnede 
van slechts 0,01 mm 2 . 
Verscheidene der op deze wijze gesneden draden werden vervolgens 
tot langere draden vereenigd door ze aan elkaar te smelten, waarbij 
zorgvuldig vermeden moet worden, dat oxyde tusschen de te vereenigen 
vlakken dringt. De tindraden van welke de een, lang 1.75 M. een 
weerstand van 19,2 52, de andere lang 1.5 M. een weerstand van 6,7 52 
had, werden tusschen schroefvormige windingen van zijden draden, 
die de windingen van den tindraad van elkaar scheidt op glazen cylin- 
ders gewonden. Aan de naar boven gekeerde einden werden toeleidings- 
draden van tin bevestigd, die door de vloeistof naar beneden geleid en 
aan koperdraden verbonden werden. Met deze in vloeibaar helium 
gedompelde weerstanden werd het sprongsgewijze verdwijnen waar- 
genomen, toen de temperatuur tot 3°. 806 K. gedaald was (bij koken 
onder 47 cm. kwikdruk). Bij 3°. 82 K. was de weerstand bij den een 
nog 0,0183 52, bij den ander 0,00584, bij 3°. 785 K. bij beiden 
O 10~ 6 52. Ook in dit geval was dus de bovenste grens van den 
] ) Kamerlingh Onnes en Bengt Beckman, Med N°. 132c Zittingsversl Dec. ’12. 
'•) Een paar der eerst gemaakte tindraden werden niet suprageleidend ; de minder 
geslaagde bewerking had misschien aanleiding tot additieven(bijmengsei)weerstand 
of, wat waarschijnlijker is, lot zeer slechten samenhang gegeven. 
