152 
metingen slaagden, was zij zeer groot, hetgeen daarmede in overeenstem- 
ming is, dat hier de verhouding tusschen liet warmte afvoerend oppervlak 
en de ontwikkelde warmte zeer gunstig is. Zij werd op 0,5 Watt per 
1° temperatuurverschil geschat. Toch bracht bij 1°.6 K, 1.4 microwatt 
een plaatselijke temperatnnrsverhooging tot het sprongpunt te weeg. Als 
in § 11 leiden wij er uit af, dat de geheele warmteontwikkeling 
plaatselijk is. De onderstelling, dat op deze wijze het bestaan van „slechte 
plaatsen” blijkt (zie §11), wordt daardoor gesteund, dat door een dergelijk 
draadje bij liet kookpunt van helium, dus boven het sprongpunt, een 
stroom van 9 Amp. gezonden kon worden, en daarbij alle JouLE-warmle 
nog door het vloeibare helium werd opgenomen, terwijl bij eene 
stroomsterkte, die slechts weinig grooter was, de draad bezweek 
(vermoedelijk door het vormen om den draad van een dampbelletje in 
het helium, waardoor op die plaats calefactie in den draad optrad). 
De verschillende drempelwaarden voor den blanken looddraad en 
het loodklosje § 15, en voor den blanken tindraad en liet tin klosje § 14 
kunnen als toelichting van den invloed van meer of minder gemakkelijke 
warmteafgifte dienen. De verschijnselen bij het verdwijnen van den 
weerstand bij den blanken tindraad met schildwaclitsdraden maken 
de onderstelling, welke in § 12 verder nagegaan werd, dat nl. het 
kwik beneden het sprongpunt van het glas loslaat of althans ook 
bij temperatuurverschil daaraan geen warmte afgeeft, weinig waar- 
schijnlijk. De overeenkomst van het verdwijnen van den weerstand bij 
den tindraad met scliildwachtdraden en bij de kwikdraden wordt het 
eenvoudigst verklaard door bij beide plaatselijke temperatuursver- 
hooging aan te nemen, terwijl beneden het sprongpunt bij beide wel 
dezelfde gelegenheid tot warmteafgifte blijft bestaan, doch deze bij 
gebrek aan temperatuursverhooging niet tot stand komt. 
Zoo zouden dus ook hier 'al weder enkel de in § 11 behandelde 
„slechte plaatsen” (verg. echter §12 r. pg. 130 noot 1) als verklaring 
blijven. Te denken geeft echter, dat bij het klosje van looddraad bij 
1° .6 Kals drempelwaarde 56 amp/mm 2 gevonden werd, terwijl bij lood 
in vacuo 270 amp/mm 2 bij 4°. 26 K werd bereikt zonder spoor van 
spanningsverschijnselen. 
Ten slotte zij er nog op gewezen dat de drempelwaarden van 
stroomdichtheid ver beneden het sprongpunt bij de draden van de 
drie metalen betrekkelijk weinig verschillen. Gevonden werd namelijk 
voor de door de drempelwaarde bepaalde bovenste grenswaarde van 
den mogelijken microrest-weerstand in verhouding tot die bij de 
gewone temperatuur 
