de methode van Hedon geexstirpeerd. Het essentieele is hierbij, dat 
geen ligaturen langs het duodenum worden aangelegd, doch het 
pankreas met den scherpen nagel van het duodenum wordt losgekrabd 
en het bloeden slechts door stevig tamponeeren wordt gestelpt; een 
andere bijzonderheid echter is hierbij, dat zeer goed moet worden 
gelet op de onderbinding van een kleine vena, die de staart van 
het pankreas met de milt verbindt. Nu is door Hedon de methode 
eigenlijk uitgewerkt voor totale pankreas-exstirpatie in twee tempo’s 
(een gedeelte van het proximale einde van het pankreas, dat een 
afzonderlijke vaatsteel heeft, wordt onder de buikhuid getransplan- 
teerd). Voor ons doel was echter een tolale pankreas-exstirpatie niet 
gewenscht, omdat het ziekteproces hierbij te heftig verloopt en te 
kort duurt, om een oordeel omtrent de uitwerking van sommige 
ingrepen mogelijk Ie maken. Wij zagen daarom er ook geen noodzaak 
in, een stuk pankreas te transplanteeren, doch spaarden eenvoudig 
een stukje pankreas, van naar schatting 2 tot 3 gram, in de om- 
geving van de inmondingsplaats van de dnctus choledochus. Een 
voordeel hierbij is nog, dat de vaak na pankreasexstirpatie optredende 
icterus kan worden vermeden. De buik werd, na zorgvuldige uit- 
wassching mei warme physiologische zoutoplossing, in étages gesloten. 
De dieren herstelden zich in het algemeen vrij snel. In de volgende 
regels volgen de proeven, waarbij het na de partieele exstirpatie 
tot diabetes gekomen is. Ik wil in het voorbijgaan even herinneren 
aan een exstirpatie, waarna geen diabetes optrad, ook niet na 6 weken, 
terwijl toch het veneuse bloed van dezen hond, zooals in experiment 
N°. 34 Tabel V van de vorige verhandeling werd vermeld, in staat 
was een verlaging van de N-uitscheiding bij een anderen hond, die 
in stikstofevenwicht was, te bewerken. 
Experiment 5 h. Bij een zwartharig hondje van 4,5 KG. wordt op 13 Juni 1912 
op de beschreven wijze het pankreas geexstirpeerd (gewicht hiervan 14 gr.) Het 
dier doorstaat de operatie goed De volgende tabel (p. 176) vertoont de ziekte- 
geschiedenis met de vermeldenswaardige ingrepen. 
Ik breek hier de tabel af, omdat verder geen bijzonderheden zijn 
te vermelden. Het zij genoeg te zeggen, dat de glycosurie steeds 
toenam, tot 40 gr. en meer, dat de stikstofuitscheiding op dezelfde 
hoogte bleef, dat echter op 1 Juli voor het eerst aceton werd aan- 
getroffen, en het dier op 4 Juli werd gedood. Bij de sectie bleek 
een stukje pankreas ter grootte van een dobbelsteen bewaard, dat 
er overigens normaal uitzag. 
Verder hadden alle organen hun natuurlijke kleur verloren en 
