i 81 
Bewijzender zijn de resultaten van de derde en de vierde in- 
spuiting. Hier blijft bij de derde injectie 'de D-uitscheiding gedurende 
3 dagen beneden die, welke men uit de stijging van de vorige dagen 
zou verwachten. Later gaat de suiker uitscheiding en eveneens de 
urine-uitscheiding weer zeer snel de hoogte in. De veranderingen in 
D en N concentratie treden hier niet naar voren. De 4 P injectie 
veroorzaakt nog opvallender veranderingen. De totale D uitscheiding 
valt van 27 gram op 22 gram en 6 gram. De urine hoeveelheid 
daalt van ongeveer 300 tot 200 en 60. Het D percentage stijgt 
plotseling op meer dan 11% en de D/A coëfficiënt op 4,4, en 
3,8 om later tot 1,5 te dalen. Hier hebben wij dus alle tevoren 
gesignaleerde veranderingen bij elkaar. Lenige zaken mogen liiei 
echter niet uit het oog worden verloren : Ten eerste weigert de hond 
na 13 October bijna alle voedsel. Dit feit kan echter het resultaat 
niet alleen verklaren, daar 16 Oct. de normale suikeruitscheiding 
weer bereikt is. 
Ten tweede, blijkt uit de tabel dat op 12 Oct. voor het eerst 
aceton in de urine voorkomt, w at zonder t w ijtel met andere verandei ingen 
in de stofwisseling gepaard zal gaan. Ook dit kan echter het resultaat 
niet aantasten, omdat, toen het beest zeer sterk verminderde en sub 
finem vitae was (17 October), ook de acetonurie ging verminderen 
en ten slotte geheel verdween. Dit duidt er op, dat de spontane 
daling van de D uitscheiding sub finem vitae ( een bekend verschijnsel), 
scherp te scheiden is van de na de inspuiting ontstane, daar hierbij 
integendeel groote hoeveelheden aceton werden uitgescheiden. 
Wel dient hier het vermoeden te worden uitgesproken, dat de 
4 1 ' injectie vooral het proefdier in zijn toestand geschaad heeft, wat 
intusschen bij nader overleg niet zoozeer behoeft te verwonderen. Bij 
de sectie van het dier, werd een zeer sterke vermagering geconstateerd; 
er was geen lipaemie; van pankreasresten werd niets gevonden. 
Een bevinding was merkwaardig. Bij het bezichtigen van de 
mondholte van het dier waren aan lipslijmvlies knollige tumoren 
opgevallen ; bij de sectie bleek, dat zoowel aan de lippen als aan 
het sublinguale en buccale slijmvlies, deze grijswitte knobbeltjes 
aanwezig waren en wel symmetrisch geplaatst. Dit was vooral zeer 
duidelijk in het sublinguale slijmvlies; op de plaats van de uitvoer- 
gangen der speeksel klieren waren ze typisch symmetrisch aanwezig. 
Denkende aan het verband tusschen pankreas en speekselklieren, 
werd aan een vicarieerende hypertropie van speekselklieren gedacht. 
Bij mikroskopiseh onderzoek evenwel bleek, dat geen klierweefsel, 
v doeh een sterke woekering van oppervlakte èpitheel (plaveiselephiteel) 
aanwezig was. 
