J 82 
CONCLUSIES. 
A. Het bloed uit de pankreas vena onder secretine werking ver- 
kregen bezit de eigenschap de totale suikeruitscheiding gedurende 
eenige dagen te verlagen, het suiker percentage echter tijdelijk te 
verhoogen. Het verhoogde percentage gaat parallel met een vermin- 
dering der urinesecretie. 
B. Verder veroorzaakt het bloed in het algemeen een relatieve 
daling der iV uitscheiding onmiddellijk na de inspuiting, later door 
een relatieve stijging gevolgd. 
Deze bevindingen liggen geheel in den lijn van al hetgeen in 
vroegere publicaties werd medegedeeld, zoo is bijv. de verhooging 
van het D percentage na de inspuiting van bloed uit de pankreas 
vena volkomen in overeenstemming met het feit, dat de inspuiting 
van hetzelfde bloed bij normale honden eveneens tot glucos.urie leidt. 
De xV uitscheiding wordt daarentegen bij pankreasdiabetische honden 
in tegenovergestelden zin beïnvloed als bij normale. 
Kritisch overzicht. Vergelijken wij onze uitkomsten met die van 
andere onderzoekers, dan wijken zij in niet onbelangrijke punten 
daarvan af. Het lag voor de hand, dat reeds spoedig, nadat de theorie 
van de interne secretie van het pankreas was opgesteld, gepoogd 
werd, door transfusie van bloed van gezonde honden bij honden, 
lijdende aan pankreasdiabetes, de ziekte in hevigheid te doen ver- 
minderen. Leeds in het begin poogden Minkowski en Hédon dit te 
doen, slaagden echter niet, wat een van de redenen was, die Pflüger 
in zijn oppositie stijfden. Later echter werden wel eenige positieve 
resultaten gepubliceerd o.a. door Forschbach 1 ), die met het toepassen 
der parabiose tusschen gezonde en diabetische honden, vermindering 
der suikeruitscheiding verkreeg. Ehrmann echter kreeg wederom 
met transfusie slechts negatieve resultaten. In den allerlaatsten tijd 
werden nog proeven in deze richting genomen door Drennan 2 ) en 
Hédon. 3 ) Drennan verkreeg zeer sterke vermindering der suikeruit- 
scheiding na intraveneuze inspuiting van groote hoeveelheden normaal 
bloed. Het gezonde bloed was evenwel maar tot rt 12 uur na het 
verkrijgen er van bruikbaar; later had het zijne werking verloren, 
een bewijs volgens Drennan, dat de werkzame stof uiterst labiel is* 
en dat het resultaat niet aan de verdunning van het diabetische bloed 
te^ wijten kan zijn. Hédon daarentegen, die door middel van vaat- 
') Forschbach, Arch. f. exp. Palli. u. Pliarmat. Bd. IX, 1908. 
2 ) Drennan, American Journal of Physiol. Vol. XX VIII, mi. 
^ Hédon, Refer. Dr. v. Herwerden. -Noderl. Tijdsch. v.’ Geneesk. 1918, 
