217 
Natuurkunde. — De Heer Kamerlingr Onnes biedt aan Supplement 
N°. 31 bij de Mededeelingen uit bet Natuurkundig Laboratorium 
te Leiden : E. Oosterhuis, ,, Magnetische onderzoekingen. IX. 
De afwijkingen van de wet van Curie in verbalid met de 
n u Ipun tsen erg ie.” 
(Mede aangeboden door den Heer H. A. Lorentz.) 
§ 1. Bij het onderzoek van een aantal paramagnetische stoffen 
werd door Curie 1 ) gevonden, dat hunne susceptibiliteit omgekeerd 
evenredig is met de absolute temperatuur. Latere metingen hebben 
echter geleerd, dat bij vele stoffen groote afwijkingen van de wet 
van Curie voorkomen. Nagenoeg gelijktijdig werd op deze afwijkingen 
de aandacht gevestigd door het onderzoek van Honda 2 ) v Jater voort- 
gezet door O wen 3 )), waarin aangetoond werd, dat de meeste para- 
magnetische elementen Curie’s wet niet volgen, en door dat van 
Kamerlingh Onnes en Perrier 4 5 ) omtrent de vloeibare en vaste zuurstof, 
hetgeen leerde dat eene stof, die bij hoogere temperatuur aan de 
wet gehoorzaamt, bij lagere temperaturen daarvan kan gaan afwijken. 
Bij vloeibare zuurstof werd met het dalen der temperatuur een 
toenemende afwijking volgens de benaderingswet -/= CT~i gevonden ; 
bij vaste zuurstof week bij waterstoftemperaturen de susceptibiliteit 
nog verder af en scheen zelfs standvastig te worden. Het onderzoek 
van de susceptibiliteit bij iagere temperaturen, dat voor het verkrijgen 
van een inzicht in het paramagnetisme als het ware aangewezen j 
scheen, werd door Kamerlingh Onnes en Perrier 6 ) met verschillende 
andere stoffen voortgezet. Zij kwamen daardoor tot de voorstelling, 
dat de afwijkingen van de wet van Curie voor alle paramagnetische 
stoffen, of althans voor eene klasse ervan, bepaald worden door eene 
wet van overeenstemmende toestanden, in dier voege, dat voor elke 
stof de in rekening te brengen temperatuur evenredig aan een zekere 
voor die stof karakteristieke temperatuur moet worden gesteld. De 
sedert hun onderzoek door Prof. Kamerlingh Onnes en mij 7 ) ver- 
zamelde gegevens kunnen, zooals in § 7 nader blijkt, dienen om 
deze opvatting te bevestigen. 
De meeste der in het eryogene laboratorium te Leiden onderzochte 
stoffen, laten zich tot de volgende 3 typen terugbrengen : 
L P. Curie. Ann. chim. phys. (7). 5, p. 289; 1895. 
2 ) K. Honda. Ann. d. Phys. 32. p. 1027. 1910. 
3 ) M. O wen. Ann. d. Phys. 37. p. 657. 1912. 
H. Kamerlingh Onnes en A. Perrier. Meded. N°. 116 (April 1910). 
5 ) Vgl. H. Kamerlingii Onnes, Leiden, Gomm. Suppl. N°. 21 b. 
G ) H. Kamerlingh Onnes en A. Perrier. Meded. Nos 122a, 124a. 
7j h. Kamerlingh Onnes en E. Oosterhuis. Meded. Nos. 1296, 132e, 134 d . 
