313 
thinder dan hij herkouwers en het varken. De kern blijft lang 
krachtig' ontwikkeld om dan snel in afmeting af te nemen (tig. 2). 
Het dorsale gedeelte verdwijnt alweer het eerst en de rest komt 
dan in het vlak van de bypoglossuskern. Het meest frontale gedeelte 
komt ook hier in het facialisgebied, gelijk door Kappers : ) in zijn 
schema is aangegeven. De grootste uitbreiding bereikt de kern meer 
frontaal dan in vorige gevallen. 
Uit het voorafgaande blijkt dat de dorsale motorische vaguskern 
onder onze huisdieren bij het paard niet alleen het minst sterk 
ontwikkeld is, maar ook het minst rijk is aan cellen van het groote 
motorische type. De anatomische verhoudingen van slokdarm en 
maag zijn hiermede in overeenstemming. Kosaka * 2 ) heeft aangetoond 
dat de dorsale vaguskern het achterste gedeelte van den slokdarm 
benevens de maag en de longen innevveert. Bij het paard bestaat 
het cervicale gedeelte van den slokdarm uit d warsgestreepte, het 
thoracaal gedeelte uit gladde spiervezelen ; alleen microscopisch zijn 
in dit laatste gedeelte nog bundels van d warsgestreepte mnsculatuur 
aan te toonen, die zich zelfs nog in den maagwand voortzetten 3 ); 
het halsgedeelte is rood, het borstgedeelte licht van kleur. De over- 
gang van roode in gladde mnsculatuur is zéér geleidelijk. Bij rund, 
schaap, geit, varken en hond komt deze overgang veel later tot 
stand; bij het rund en het schaap eerst in den Sulcus oesophagaeus, 
de sleufvormige voortzetting van den slokdarm in de maag; bij de 
geit, het varken en den hond nabij de cardia. Bij eerstgenoemde 
dieren ziet men duidelijk met het bloote oog de roode slokdarm- 
musculatuur in den maagwand uitstralen. Deze verhoudingen ver- 
klaren vermoedelijk het feit dat de dorsale motorische vaguskern bij 
het paard het minst rijk is aan cellen van het zuiver motorische type. 
Zéér toevallig hen ik in de gelegenheid geweest een en ander 
nader te controleeren. Onder de honderden paarden die bij mij ter 
sectie zijn geweest heb ik één gehad waarbij de slokdarm tot vlak 
voor zijn doorboring van het diaphragma duidelijk rood was. Van 
dit paard heb ik het vagusareaal onderzocht (Serie van 312 coupes 
van 18 n). 
Merkwaardig is de omstandigheid dat bij dit dier de frontale 
x ) G. U. Ariëns Kappers. Weitere Mitteilungen über Neurcbiotaxis, Vil. Die 
pbylogenetische Entwicklung der motorischen Keine in Oblongata und Mhtelbirn. 
Folia Neurobiologica, Erganz. Heft. Bnd VI 1912. S. 116. Fig. 102. 
2 ) Kosaka. Ueber die Vaguskerne des Hundes. Neurologisches Gentralblatt 
No. 8. 1909. S. 4 u. 5. 
s ) Ellenberger. Handbuch der vergleichenden Mikroskopischen Anatomie der 
Haustiere. 
21 * 
