314 
doorsnede van de oblongata nabij den calamns meer gelijkt op die 
van het rund en het varken dan op die van zijn soortgenooten ; 
ook hier is de mediale wand meer gewelfd dan glooiend. 
Vergeleken met een gewone serie van 18 p bleek dat bij dit 
paard de kern meer frontaal hare grootste uitbreiding behoudt. In 
de gewone serie was in coupe 120 frontaal van den calamus de 
top van de kern verdwenen, in het andere geval was deze nog in 
coupe 190 aanwezig. Meerdere grootere cellen zijn in deze laatste 
preparaten aanwezig en in vele coupes nadert de kerntop het ependyun 
meer dan in de gewone serie het geval is. 
Wat nu de grootte van de kern aangaat zoo zien wij dat deze 
het grootst is bij dieren met een groote maag. Reeds Kosaka en 
Yagita hebben de machtige ontwikkeling van deze kern bij vogels 
verklaard uit het feit flat deze dieren meerdere maagafdeelingen 
hebben 1 ). Hieraan kan worden toegevoegd dat een afdeeling, de 
z.g. spiermaag, een buitengewoon sterk ontwikkelde roode musculatuur 
heeft en dat de dorsale motorische vaguskern bij vogels inderdaad 
rijk is aan groote, motorische cellen. 
Het paard heeft een beslist kleine maag (8.15 L. inhoud) en een 
kleine dorsale vaguskern (vergelijk tig. 3); herkauwende dieren 
hebben een reuzenmaag (rund gemiddeld 200 L. inhoud) daarbij in 
bepaalde afdeelingen zéér musculeus. In overeenstemming hiermee 
vindt men bij de koe een zeer groote dorsale X-kern, (vergel. fig. 4). 
Ook het varken is in dit opzicht zéér rijk gezegend in vergelijking tot 
zijn betrekkelijk klein lichaam (maag van 7.8 L. inhoud) en de hond 
eveneens. Bij deze laatste diersoort varieert de maaginhoud in hooge 
mate naar het ras maar is toch steeds aanzienlijk. (Volgens Mentz- 
laff 8.26— 29.31 °/o van het lichaamsgewicht). Bij onze herkauwende 
huisdieren doet zich liet verschil voor dat een bij het rund spier- 
krachtige afdeeling, de z.g. boekmaag, bij schaap en geit zéér gering 
ontwikkeld is. Merkwaardig acht ik in dit opzicht het feit dat de 
dorsale motorische vaguskern bij de geit hare grootste dimensie heeft 
in het voorste derde gedeelte terwijl deze bij het rund reeds op de 
helft van hare lengte tot stand komt gelijk de schemata weergeven. 
Brengen wij nu den vorm van het caudale einde van de fossa 
rhomboidea in verband met de ontwikkeling van de dorsale moto- 
rische vaguskern dan kunnen wij aannemen dat bij dieren waar 
deze kern machtig ontwikkeld is en gelijktijdig vele cellen bevat 
van het groote motorische type, de bodem der IVe ventrikel ter 
plaatse gewelfd is moeten worden. Dat dit bij den hond niet het 
J ) KosakA und Yagita. Expcrimentelle Untersuchungen über den Ursprung des 
Ncrvus Vngus etc. Okayama-Igakwai Zasslii No. 1 88. 1905. S. 2. 
