322 
wortel en kern achter het facialis wortelniveau ligt, en wel bij 
Necturus en Bufo iets dichter achter het Vil wortel-niveau als bij 
Cryptobranchus en Rana. 
De ligging en uitbreiding van V en III kern, de dikte en rang- 
schikking der III, IV, V, VI, VII, IX, X en XII wortels, evenals 
de geringe variaties die deze bieden, ziet men dadelijk uit het 
sagittaal-schema der verschillende dieren. 
Wat de spino-occipitale celzuil betreft, waren mijne Necturus en 
Rana seriën niet voldoende ver naar achteren gesneden om de 
grens daarvan bij deze dieren te kunnen vaststellen. De verhouding 
zooals deze echter bij Bufo gevonden werd is in vorm en uitbrei- 
ding gelijk aan die van Rana (Kappers), terwijl in Cryptobranchus i 
(lig. 6) deze zuil iets minder ver naar voren reikt als bij Molge (fig. 5). 
De trochlearis kern strekt zich in mijne exemplaren van 
Rana en Bufo (fig. 10 en 9) caudaal van de III kern een aanzienlijk 
stuk verder naar achteren uit als Kappers in zijn Rana vond 
(qg. 8). Deze grootere achterwaartsche uitbreiding geeft mij aan- 
leiding iets meer uit te wijden over de phylogenese van deze kern. 
De trochlearis-kern ligt bij Petromyzon (Schilling 1 ), Tretjakofe 2 ), 
Huet 3 ), Kappers 4 j) geheel dorsaal van den ventrikel in het velum 
anticum cerebelli, direct frontaal van het niveau van de trigeminuskern. 
Bij de meeste andere dieren ligt zij ventraal van den ventrikel 
en is meer frontaal waarts geschoven. 
Dc vei schijnselen die zich nu voordoen bij de frontale verschuiving 
van een andere oogspierkern, de abducens-kern (Kappers) wijzen 
erop dat de eerste vorm, waarin deze frontale verschuiving 
optreedt daarin bestaat, dat de kern zich in voorwaartsche richting 
verlengt (zoo strekt zich de VI-kern bij Chelone en Alligator uit 
van het niveau van de glossopharyngeus-wortelintrede tot de facialis- 
wortel intrede). 
Zoo bestaat dus ook voor de aanzienlijke frontocaudale uitbreiding 
van de trochlearis-kern in mijne exemplaren van Bufo en Rana de 
verklaringsmogelijkheid dat deze uitbreiding een resultaat is van een 
frontale verlenging, die de oorspronkelijk op meer caudaal niveau 
aangelegde IV-kern ondergaat in de richting van de lll-kern, terwijl 
m andere gevallen (bij hoogere dieren voornamelijk) de IV-kern in haar 
geheel meer frontaal verschoven is. Daaruit zou dan ook te verklaren 
zijn hoe het mogelijk is dat in de Rana door Kappers onderzocht de 
B Abhandl. der Senckenb. Naturf. Gesellsch. 1907, Vol. 30 p. 441. 
2 ) 1. c. p. 713. 
3 ) Proceedings ot the Kon. Akad. v. Wetensch. Amsterdam kebruary 25 1911 
l ) 1. c. p. 9. 
