en verwerpt ook — terecht — de mogelijkheid van een vorming 
door den bliksem (fulgurieten). 
In 1881 stelde F. J. Wiik een mikroskopisch onderzoek naarden 
„meteoriet” van Igast in. Hij vond grootere individuen van kwarts, 
orthoklaas 1 ), en plagioklaas, een fijnkorrelige grondmassa met veel 
magnetiet en buitendien kleine kleurlooze, langgerekte kristalletjes 
met globulieten, die hij als ammoniumchloride beschouwde 2 3 ). Eindelijk 
deed hij uitkomen, dat de mineralogische samenstelling voor een 
meteoriet geheel eigenaardig was. : ') 
Kort daarna publiceerde A. von Lalaulx de resultaten van zijn 
mikroskopisch onderzoek. Hoewel het gesteente op den eersten blik 
veel had van een glasbasisrijke bazalt, waarin talrijke korrels van 
kwarts, mikroklien en plagioklaas opgesloten waren in eene grondmassa 
bestaande uit bruin glas, talrijke magnetietkorreltjes, kleine latvormige 
kristalletjes van plagioklaas, benevens geelachtiggroene korreltjes 
van augiet, beschouwde hij het als een kunstproduct, dat toevallig 
juist op de plaats, waar de vuurbol gezien werd, voorhanden was. 
Hij hield echter de mogelijkheid niet voor buitengesloten, dat het 
een door een bliksemstraal tot stand gekomen smeltprodukt was, 
maar ontkende de mogelijkheid, dat het een meteoriet was 4 ). Ook 
Emil Cohen achtte in een refeiaat over de verhandeling van Wiik 
de meteorische natuur in hooge mate twijfelachtig. 5 ) Later meende 
hij zelfs, dat de steen van Igast zonder eenige twijfel een pseudo- 
meteoriet was. 6 ) 
Opnieuw werd desteen beschreven in 1 884 door Stanisj.as Meunier 
Hij erkende, dat deze geheel verschillend was van alle bekende 
meteorieten, daarbij wijzende op zijne gelijkenis met vulkanische 
gesteenten, nl. de „ponces quartziféres”. Dientengevolge werd aan 
den steen eene plaats onder de „météorites volcaniques” onder den 
naam van „Igastiet” aangewezen 7 ). 
Het meest uitvoerig handelde over dit onderwerp H. Michel, die 
korten tijd geleden eene in alle bijzonderheden gaande beschrijving 
1) Lees mikroklien. 
2 ) Hiermede waren bedoeld de plagioklaaslatjes. Ammoniuumchloride is in ’t 
geheel niet aanwezig. 
3 ) Mineralogiska meddelanden VII. Ofversigt of Finska Vetensk. Ac. Förh. 24, 
1881 — 82. Helingfors 1882, blz. 63. 
4 ) Ueber die Vermehrung der Meteoritensammlung des mineralogischen Museums. 
Sitzungsber. Niederrhein. Ges. f. Natur- und Heilkunde. Bonn 1882, blz. 108 — 110. 
5 ) Neues Jahrb. f Min. 1883, I, blz. 384. 
6 ) Meteoritenkunde I. Stuttgart 1894, blz 215. 
0 Météorites. Paris 1884, blz. 293—294, 352 (Edm. Frémy, Encyclopédie chi- 
mique II. 2). 
