40! 
deze 7/4 0 snijdt. Van uit dit snijpunt wordt een lijn evenwijdig aan 
ME getrokken totdat deze K3 0 snijdt enz. Op deze wijze ontstaat 
de lijn BNA die aangeeft welken vorm de ketting verkrijgt. 
X 
-y 
Theoretisch zou deze constructie correct zijn, ook voor het geval 
dat het aantal zijdelings aangrijpende krachten oneindig groot ware 
en de aangrijpingspunten oneindig dicht naast elkander lagen. 
Indien wij deze constructie-methode nader beschouwen, blijkt 
onmiddellijk dat de lijn OC de som voorstelt van alle zijdelings 
aangrijpende krachten, waarbij als beginpunt het midden van den 
ketting genomen is. Wij mogen dus den afstand van ieder punt van 
die lijn tot aan het punt O voorstellen door het integraal der zijde- 
lingswerkende krachten. Nemen wij aan dat deze zijdelingswerkende 
krachten kunnen voorgesteld worden door de uitdrukking f{Z), en 
dat de krachten op afstanden dl van elkander aangrijpen, dan is 
jf(Z)di een uitdrukking voor de lengte van elk stuk van de lijn 
OC, gerekend van af het punt 0. 
Hebben wij eenmaal de lijn J'f(Z)dl uitgezet, dan volgt door ver- 
binding van eenig punt met M de helling die het punt van den 
ketting op de plaats waar de kracht aangrijpt, bezit. Zoo zal b.v. 
