4io 
stroom de relatieve maximale uitslagen voor een willekeurige snaar- 
lengte te berekenen. Indien b.v, voor een snaar waarvan de halve 
lengte 48 deelen (van 1.24 mm.) bedraagt, de maximale uitslag bij een 
bepaalden stroom 191.8 bedraagt, dan zal bij een even sterk gespannen 
snaar van dezelfde dikte en hetzelfde specifieke gewicht doch van een 
halve lengte van 24 deelen (van 1.24 mm.) de uitslag bij den zelfden 
stroom 41.5 bedragen. Wij zien dus dat in werkelijkheid de uit- 
slagen niet evenredig zijn met het kwadraat van de snaarlengte, 
zooals bij een volmaakt homogeen veld het geval zou zijn. Dat is een 
gevolg van den invloed van het centrale verzwakte gedeelte van het 
veld, dat des te grooteren invloed heeft naarmate de snaar korter is. 
Er bestaai dus alle reden om te trachten den invloed van de 
doorboring tot liet kleinst mogelijke bedrag terug te brengen. Een 
middel hebben wij reeds leeren kennen : het bestond in de meest 
mogelijke verkleining van de doorboring. Deze verkleining kan echter 
moeilijk verder gedreven worden dan tot een bedrag van ongeveer 
13 millimeter, daar er technische bezwaren bestaan om de apochro- 
matisehe objectieven van Zeiss nog dunner dan 12 millimeter te 
maken. Een ander middel bestaat daarin dat de veldstroom zoo 
hoog mogelijk wordt opgevoerd. Hiermede bereikt men het dubbele 
voordeel dat vooreerst de maximale veldsterkte zoo hoog mogelijk 
