418 
De Pnpulospora komt na overeen met P. sepedonioides Preuss 1 ), 
maar verschilt toch in eenige opzichten van de beschrijving die 
Sacoardo j ) ej' van geeft. Het zeer fijne inycelium blijft in het snb- 
tiaat, brengt slechts uiterst korte hyphen voort, die een klein sporen- 
kopje dragen, dat juist in de oppervlakte van den knltuurbodem 
blijft en bij het mikroskopeeren gemakkelijk in de langwerpige 
sporen uiteenvalt. Kulti veert men deze sporen in verdunde bouillon, 
dan vormen zij een fijn, vertakt, veeleellig mycelium, dat alleen- 
staande, door kortere of langere liyphen gedragen sporen voortbrengt, 
en dat geheel voldoet aan de beschrijving van het geslacht Monospo- 
riurn der literatuur. 
Op agarmangaanearbonaatplaten uitgezaaid, bij 25 a 30°, geven 
de sporen reeds na een paar dagen een zeer fijn, sterk vertakt 
myeelinm, spoedig gevolgd door bruinkleuring van de omgeving. 
Weldra zetten zich in het bruine veld sferiten af, die eerst bruin 
zijn en langzamerhand pikzwart worden. Kultiveert men op agar, 
omstreeks ’/io % mangaanlaktaat bevattend, dan ontstaan de sferiten 
later en zijn aanvankelijk kleurloos, maar worden ten slotte eveneens 
zwart. Behalve als sferiten, wordt de manganiverbinding ook als 
een bruinzwart neerslag tegen de myceliumdraden afgezet. Reeds 
het feit, dat de sferiten ongekleurd kunnen zijn, bewijst dat zij nog 
iets anders moeten bevatten dan bruinsteen alleen, en voorzichtige 
oplossing in zwavelzuur van de zwarte stof levert dan ook altijd 
een bolvormig substraat, waaraan de bruinsteen gebonden was. 
De sferiten herinneren daardoor sterk aan de door Harting in 1872 3 ) 
beschreven calcosferiten van de schelpen en de eierschalen, alsmede 
aan de kunstmatig in gelatine of eiwit neergeslagen sferiten van calcium 
carbonaat, die alle bestaan uit een organische stof, waarin calcium- 
carbonaat of calciumfosfaat of beide zijn afgezet. Harting meent 
dat deze stof, ingeval de sferiten zich in gelatine vormen, van de 
gelatine zelve chemisch verschilt en geeft daaraan den naam van 
„calcoglobuline” Iets dergelijks geldt dus blijkbaar ook voor de in 
agai gevonden bruinsteensferiten van JPctpulospova. De afzetting van 
b Engler’s Pflanzenfamilien, Bd. 1, Abt. 1 S. 428, Fig. 221 D. 
2 ) Saccardo, Sylloge fungorum, Bd. 4, Pag. 59, 1885. 
3 ) Recherches de morphologie synthétique (Acad. Royale dessciences Neerland). 
Amsterdam, v. d. Post 1872. Buitengewoon fraaie sferiten van ijzerfosfaat kan 
men verkrijgen door in gelatine ferroamoniumsulfaat te laten diffundeeren tegen 
natriumfosfaat. Ook zij bestaan uit een bolvormig organisch substraat, waarin het 
ijzerzout is afgezet. Wijlen Prof van ’t Hoff, die deze sferiten, lang geleden, voor 
mij onderzocht heeft, kwam tot het besluit, dat het ijzerfosfaat daarin voorkomt 
als ultramikroskopische kristalnaalden of trichiten, behoorende tot het monocline 
stelsel, uitsti alende van het middelpunt en in schalen gerangschikt. 
