422 
decimaal onderling verschilden. Het gebruikte kadrnium was van 
Kahlbaum te Berlijn afkomstig (z.g. „Kadmium-Kahlbaurn”). Sporen 
van vreemde metalen (in 100 gr. materiaal) konden niet worden aan- 
getoond. Het kadmium hadden wij ontvangen in 2 zendingen, in 
den vorm van platte staven. Die zendingen znllen wij met K^enK 
aanduiden. 
25° 
Voor K x hebben wij d — : 8,635; 8,632; 8,633; 8,633 in onaf- 
hankelijke bepalingen gevonden, telkens met nieuwe hoeveelheden. Dus 
gemiddeld 8,633. 
25° 
Vooi A. 2 bleek d te zijn: 8,641; 8,644; 8,642, dus gemiddeld 
8,643. 
4 Va vei hitting van het metaal /v , op 150° gedurende 95 uren 
in een drogen, zuurstofvrijen kooldioxyde-stroom werd gevonden : 
de dichtheid was door die verwarming dus niet veranderd. 
5. Daar echter de mogelijkheid bestond, dat men een overgangs- 
punt gepasseerd was, maar dat ook bij het kadmium vertragingen 
optraden, gelijk wij die bij het bismuth hebben leeren kennen, werd 
dagen en 3 nachten in aanraking met een kadmiumsulfaatoplossing 
op ruim 100 3 verwarmd. 
Nu werd de kolf met zijn inhoud snel op nul graden afgekoeld 
(„abgeschreckt ). Na afwasschen met water, verdund zoutzuur (beide 
afgekoeld) verwijdering van het zuur met afgekoeld water, en daarop 
volgend wasschen met alkohol en aether, werd het metaal snel bij 
30° gedroogd. Twee nieuwe pjknometerbepalingen bij 25° leverden 
als resultaat : 
Br is dus thans bij 100° een verandering ingetreden, die het 
spec. gew. van het metaal (bij 25° gemeten) 10-eenheden in de 
derde decimaal verlaagt, een waarde, die blijkens onze duplobepa- 
1 in gen ver buiten de fout der waarneming valt. 
6. Teneinde na te gaan, of ook bij temperaturen lager dan 100° 
het spec. gewicht veranderde, hebben wij het metaal, dat nu bij 
25° het spec. gew. 8.633 (8.633) vertoonde, wederom in een 
kadmiumsulfaatoplossing gebracht en het geheel gedurende 14 uren 
25° 
d 8.630 
4° 
en 8.633 
^ gedurende 3 
25° 
d — = 8.633 (en 8.633) 
