429 
voor het kritisch eindpunt 4 = 222,3, P/, = 51,95. Uit deze gegevens 
bleek, dat de driephasendrnk hooger ligt dan de dampspanning van 
beide componenten (bij dezelfde temperatuur) en dat derhalve hoogst- 
waarschijnlijk de samenstelling van den damp tusschen die der coexis- 
teerende vloeistofphasen ligt. Of wij hierbij echter met type 1 of 3 
te maken hebben, kon uit deze waarnemingen nog niet worden afgeleid. 
Alvorens nu tot een nauwkeurig onderzoek over te gaan, heb ik 
het hexaan op de volgende wijze gezuiverd. Eene fractionneering 
van het hexaan leverde eene vrij groote midden fractie van het kook- 
punt 68.9° (traject 0.1°); 4 = 234.55; P/ c = 30.1. Alleen de kritische 
temperatuur was door deze fractionneering derhalve merkbaar 
veranderd. 
Hierop werd het hexaan met natrium aan een opstijgenden koeler 
gedurende 30 uren verhit, vervolgens met een zwaveizuur-salpeter- 
zuur-mengsel geschud, driemaal met sterke kali, viermaal met water 
gewasschen, op kaliumhydroxyd gedroogd en daarna gefractionneerd. 
Herhaalde fractionneering, de laatste maal van phosphorpentoxyd 
leverde eene groote fractie, welke binnen 0.05° overging. Kookpunt 
69.0°. Voor dit aldus gezuiverde hexaan werd gevonden: 
4= 234.6 ; P k = 30,15 . 
Het druktraject bij isotherme condensatie, ongeveer 10 graden 
beneden de kritische temperatuur bepaald, bedroeg 0.1 tot 0.2 atmosfeer. 
Met behulp van dit hexaan werd met een vrij groote hoeveelheid 
water (47 mol. °/ 0 H 2 0) het kritisch eindpunt bepaald. Deze proef 
leverde : 
4 = 222.05 ; Pk = 52,05. 
Deze waarden wijken slechts weinig af van die, welke met het 
ongezuiverde hexaan werden verkregen. Het stabiele deel der plooi- 
puntskromme aan den hexaankant strekt zich dus uit over een traject 
van 21,9 atm. en 12,55°. 
3. Om de verschijnselen van de mengsels met groote hoeveelheid 
hexaan te leeren kennen heb ik, uitgaande van zuiver hexaan, meng- 
sels bereid met opklimmende hoeveelheid water, tot ik het kritisch 
eindpunt bereikte. Van deze mengsels heb ik de begin- en eindcon- 
densaties van de hexaanlaag bepaald. Van eene bepaling van het 
verdwijnen of optreden van de waterlaag heb ik hier, evenals bij 
mijn onderzoek van het systeem aether-water, moeten afzien, daar 
eene geringe hoeveelheid water hier weer onzichtbaar is. Deze be- 
palingen konden trouwens evenals vroeger worden gemist, daar de 
kennis daarvan voor het inzicht der verschijnselen onnoodig is. Is 
29' 
