451 
een glycerine ‘bevattende oplossing gebruikt. Ik heb daarbij niet 
iederen toestand, die bij een bepaalde temperatuur constant bleef, 
als een waar evenwicht beschouwd. Dit geschiedde alleen dan, als 
hij de grens bleek te zijn, die in het verloop van tijd bereikt werd, 
zoowel als de aanvangsintensiteit een grootere als wanneer zij een 
kleinere was. In tig. 1 zijn de resultaten voorgesteld. Voor ieder 
der onderzochte concentraties is de intensiteit bij 70° als eenheid 
aangenomen; het is dus alleen mogelijk gevolgtrekkingen te maken 
over de wijze waarop de evenwichtsintensiteit met de temperatuur 
verandert: tot een vergelijking der absolute waarden voor de ver- 
schillende concentraties is de figuur niet geschikt. Voor zoover het 
karakter van evenwiohtslijn vaststaat is de lijn getrokken : indien dit 
niet het geval is, is zij gestippeld ; het gestippelde gedeelte blijft hier 
buiten beschouwing. 
Fig. 1. Verandering van de intensiteit van het Tyndall- verschijnsel 
met de temperatuur in een glycerinehoudende %, 1 °/ 0 en 5 °/ 0 
gelatine-oplossing. 
Indien de verandering van de intensiteit alleen van de temperatuur 
afhankelijk was, zouden de krommen voor de verschillende con- 
centraties moeten samenvallen. Dit is echter geenszins het geval: 
bij de V 4 % oplossing stijgt de lijn van rechts naar links in het 
geheele onderzochte temperatuurgebied slechts langzaam. Bij de 
1 °/o oplossing begint bij + 30° een snellere stijging, en de 5 °/ 0 op- 
lossing vertoont een zelfde geleidelijke richtingsverandering reeds bij 
+ 55°. Het is duidelijk, dat de intensiteitsverandering niet’alleen 
van de temperatuur, maar ook van de concentratie (c) der oplossing 
afhangt. En daar het aantal groote deeltjes naar de intensiteit beoor- 
