459 
Het linker einde van deze lijnen geeft aan de hoeveelheid water, 
die in de gelatine gel aanwezig was op het oogenblik, dat zij met 
overmaat water in aanraking werd gebracht. Uit hun verloop kan 
men zien, dat des te meer water verder opgenomen wordt, en dat 
de snelheid waarmee dit geschiedt, stijgt, naarmate het watergehalte 
in den aanvang reeds grooter is. Het verschillend watergehalte kan 
echter niet het essentieele zijn, want dezelfde concentratie wordt aan 
het eind van de eene en aan het begin van de andere lijn gevonden. 
De oorzaak moet in de gelatine liggen. 
Het diagram tig. 5 stelt in staat een voorstelling van al deze ver- 
anderingen te maken. 
tvcdC<y t. 
big. 5. NN is de evenwichtslijn. 
G G is de sol -gel grens. 
L L is de lijn der zwellingsmaxima. 
MM en M' M zijn de grenzen van het gebied, waarin de nadering tot het 
evenwicht oneindig langzaam plaats heeft. 
aa', bb' enz. stellen de veranderingen voor die het stelsel ondergaat. 
De gelatine oplossing moet beschouwd worden als een pseudo- 
ternair stelsel met als componenten: water, groote en kleine deeltjes. 
De lijn iV— iV is de evenwichtslijn. Zij is zoo getrokken dat in 
waterv rijen toestand het aantal groote deeltjes de grootste, en in 
sterke verdunning de kleinste waarde heeft; daarbij is aangenomen, 
31 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXII. A°. 1913/14. 
