wijziging brengt in de statistiek der oriëntaties der elementaire 
magneetjes onder den invloed van het magnetische veld, dat in de 
door Langevin x ) daarvoor afgeleide betrekkingen voor VT de nu 
geldende waarde « r van de energie van rotatie in de plaats moet 
gesteld worden 2 ). 
Volgens Langevin is het magnetisch moment van de massa-eenbeid 
M m onder de werking van het magnetisch veld H: 
M m = vfi 
Cha 1 
Sh a a 
• ( 7 ) 
daarin is n het aantal vrij draaibare moleculaire s ) magneetjes in de 
massa-eenheid, >i het moleculair magnetisch moment ; a wordt 
bepaald door 
f til 
u x 
( 8 ) 
Voor de waarde van u r , die door het magnetische veld gewijzigd 
kan zijn, zie men deze § onder b. 
Uit (7) en (8) volgt voor de susceptibiliteit van paramagnetische 
stoffen, zoolang nog geen verzadiging 4 ) begint merkbaar te worden: 
welke betrekking ook door Oosterhuis hiervoor is aangenomen. 
i) P. Langevin. Arm. cliim. phys. (8) 5 (1905), p. 70. 
3 ) Bij de toepassing op vaste lichamen zullen we denken dat de moleculen viij 
draaibaar zijn, of althans zoo zwak aan eene bepaalde evenwichts-oriëntatie gebon- 
den dat de grootste vermeerdering, die de potentieele energie tengevolge van het 
uitwijken uit die evenwichts-oriëntatie kan ondergaan, nog klein is vergeleken met 
de gemiddelde kinetische draaiingsenergie, die het molecuul bij de temperaturen, 
waarbij we de magnetisatie beschouwen, heeft. In gevallen, waarin de veranderingen 
in potententieele energie in aanmerking komen, kunnen meer ingewikkelde betrek- 
kingen optreden. Voor eene behandeling van dergelijke gevallen bij aanname van 
de equipartitiewa’irde voor de rotatie-energie zie men P. Weiss, C R. 156 (1913), 
p. 1674, 1836. 
3 ) Onder „magnetisch” molecuul verstaan we verder in deze mededeeling bet 
elementaire deeltje, dat vrij als geheel roteert en een magnetisch moment heeft 
voorloopig in het midden laten le of het al of niet met het chemische molecuul 
samenvalt. Volgens Weiss zou elk chemisch molecuul Pe s 0 4 3 magnetische mole- 
culen bevatten. 
R Opgemerkt zij, dat men bij aanname eener nulpuntsenergie het optreden van 
verzadigingsverschijnselen bij lage temperaturen eerst bij hoogere waarden van lï 
zal verwachten dan volgens de theorie van Langevin, waarin a door de waarde 
H 
van bepaald wordt. 
