497 
Onder de eigen energie p is te begrijpen die welke aan de 
constitutie van den elementairen magneet en aan zijn eigen veld te 
danken is. Daar er bij de opvatting A aan elementuue magneet 
nooit iets verandert, is dan p eene absolute constante, waarvan men 
geheel kan afzien. 
Bij de opvatting B is onder p begrepen de energie (magnetische 
en eventueel gewone kinetische) die bij de rotatie om de as a (§ 48ë) 
behoort. Deze energie is niet onder U r begrepen gedacht. Daar de 
snelheid van die rotatie door inductiewerk'ingen gewijzigd wordt, is 
p bij deze opvatting geen absolute constante. 
Zoowel volgens A als volgens B is (§ 52 a) 
‘« ; K" + W* ’ ' 'a- 
Bij de berekening van b en q moeten we tnsschen A en B 
onderscheiden : 
Opvatting A. Hierbij gelden formules, die overeenkomen met die, 
welke men voor electrisch gepolariseerde deeltjes heeft, nl. : 
b = — l ~ M (il + \ M ^ , [verg. (1 50)] 
terwijl bij de berekening van q voor elk deeltje moet genomen 
worden [verg. (152)] 
— i ( m - Iki) ; 
waarbij h a de magnetische kracht is, die op de plaats van één 
deeltje door de overige, die binnen den bol B liggen, wordt teweeg- 
gebracht, m het magnetisch moment van dat deeltje, als vector 
gedacht, terwijl (a, b) het scalaire product van twee vectoren a en b 
zal voorstellen. Sommeerende voor alle deeltjes binnen B kan men 
stellen 
q = — h M ha . 
Opvatting B. Nu is [verg. (151)] 
Bij de berekening van q moet men voor elk deeltje nemen 
4 (m . ha )• [verg. § 52 a,y\. 
Dit geeft 
q — \ Mha . 
Verder moeten we bij de opvatting B den term p nog nader 
beschouwen. Voor de eigen energie van een magneet kunnen wij 
stellen 48c) 
