509 
§ 5. Hulpto estellen. De electromagneet is eene copie van dien van 
Weiss, welke bij de vroegere onderzoekingen van deze reeks gebruikt 
is. Het juk is nu echter horizontaal geplaatst ten einde de ruimte 
onder den toestel (zie perspectivische figuur) geheel vrij te laten. 
Gewoonlijk zijn poolstnkken van den afgebeelden vorm gebruikt, 
de platte eindvlakken hadden 40 mm. diameter. Bij een poolstand 
van 15 tot 20 mm. was dan de topograpbische ongelijkheid van het 
veld rondom het midden van het interferrum binnen een afstand 
van 1 cm. niet meer dan 0.1 °/ 0 . De velden werden gemeten met 
een balans volgens Cotton van het gebruikelijke model van W. C. 
Webek te Zürich. 
De stroomkringen voor de vaste en de bewegelijke klos zijn geheel 
onafhankelijk van elkaar, elk van hen bevat een nauwkeurige ampère- 
meter, een commutator en rheostaten, in welke, om magnetische 
werkingen op de ampèremeters op te heffen de stroom bij het commu- 
teeren tevens omkeert. Zij bevinden zich in het bereik van den voor 
het microscoop gezeten waarnemer. 
De veldsterkte van den electro -magneet wordt gegeven door de 
stroom door de klossen ; het veld werd eerst ingesteld nadat de 
magnetisatiestroom eenige malen omgekeerd was. 
Is de verdamping van het bad bij de beschreven inrichting te 
sterk (zooals bijv. in het geval, dat met vloeibare waterstof gewerkt 
wordt), dan wordt zij verminderd door het benedeneinde van het 
vacuumglas te omgeven met een vacuumglas met vloeibare lucht. 
§ 6. Wijze van werken. Afgezien van het aan brengen van ver- 
eenvoudigingen, die dikwijls mogelijk waren, gingen wij als volgt 
te werk. 
Het omhulsel en de drager (zonder proef voor werp) worden eerst 
gesteld zoodat hun gemeenschappelijke omwentelings-as verticaal 
door het midden van het interferrum gaat. Is dit bereikt dan wordt 
de toestel verder niet meer zijdelings verplaatst. 
Het proefbuisje wordt dan aan den drager geschroefd en de veer 
er van vastgeklemd. Met behulp van gewichten op het schaaltje M lt 
wordt verkregen, dat de drager nagenoeg op de gewenschte hoogte 
door het kwik zwevende wordt gehouden, en gezorgd dat de 
beweeglijke klos op hare plaats ten opzichte van de vaste komt. 
Vervolgens wordt de geheele roestel verticaal verplaatst totdat het 
benedeneinde van het proefcylindertje ongeveer in de aslijn der 
polen komt, waarna men het proefvoorwerp nauwkeuriger instelt 
door den toestel om het kogelgewricht C\ te draaien. Wanneer nog 
34* 
