533 
bij gewone temperatuur hard is, na smelten en plotseling afkoelen 
(„abschrecken”) buitengewoon broos wordt. 
Velen, die zich met de studie van het zink hebben beziggehouden, 
vestigen er de aandacht op, dat de waarden, die men voor het 
spec. gew. van dit metaal vindt opgegeven, zeer sterk mteenloopen 
en dit feit is voor Kahlbatjm 1 ) en zijn medewerkers (in navolging van 
Spring) aanleiding geweest te onderzoeken, in hoeverre blootstelling 
aan zeer hooge drukkingen de dichtheid van metalen in het algemeen 
een verandering doet ondergaan. Wij zullen op deze kwestie 
later in een afzonderlijke verhandeling terugkomen, maar wijzen 
er hier op, dat reeds jaren geleden door Bolley 2 ) zoomede 
door Rammelsberg 3 ) onderzoekingen zijn uitgevoerd om na te gaan, 
in hoeverre de voorgeschiedenis (snel afkoelen na smelten ; lang- 
zaam afkoelen, enz.) op het spec. gew. van het zink eenigen 
invloed uitoefent. Boi.ley’s proeven zijn niet nauwkeurig genoeg 
om eenig definitief besluit te trekken, en ook die van Rammelsberg, 
die zijn ervaringen resumeert met de woorden : „Nach dem Gesagten 
handelt es sich hier nicht urn molekulare Modifikationen. Wir fin- 
den nur, dass der schnelle Uebergang aus dem flüssigen in den festen 
Zustand die Sprödigkeit des Metalls erhöht . . .” zijn, gelijk zal blij- 
ken, niet voldoende betrouwbaar. Een nieuw onderzoek scheen ons 
gewenscht, vooral, daar in verband met onze onderzoekingen over 
tin, bismuth en kadmium zoomede op grond van het bestaan van 
een overgangspunt bij ± 350° mocht worden verwacht, dat ook bij het 
zink zou blijken, dat het metaal, dat men tot dusverre met den naam 
„zink” betitelde, een metastabiel mengsel van twee (of meer) allo- 
trope modifikaties van zink is. 
De volgende proeven bewijzen, dat zulks inderdaad het geval is. 
Een kilo zink („Kahlbaum” — Berlin), waarin (in 100 gram) ver- 
ontreinigingen niet konden worden aangetoond, werd gesmolten en 
daarna uitgegoten in een cylindervormige huls van asbest-papier, die 
in een bekerglas was geplaatst. Dit bekerglas was aangevuld met 
vast koolzuur en alkohol. Het gesmolten metaal werd dus sterk 
„abgeschreckt”. De aldus ontstane metaalcylinder werd op de draai- 
bank tot lange dunne reepen afgedraaid, terwijl het buitenste ge- 
deelte buiten gebruik werd gehouden. 
Na ontvetting bepaalden wij met de voorzorgen, die in 
onze mededeeling over het kadmium 4 ) zijn beschreven, 
1) Zeitschr. f. anorg. Chemie 29, 177 (1902). 
2 ) Liebig’s Annalen, 95, 294 (1885). 
s ) Monatsberichte der königl. preussischen Akad. der Wiss. zu Berlin, 1880, 
pag. ‘225. 
b Verslagen, 22, 420 (1913). 
