heeft dus gelegenheid gehad bij hooge temperatuur langzamerhand 
zijn evenwichtstoestand te bereiken en geheel daarmede in overeen- 
20 ° 
stemming is, dat zij cl . — 6.922 hebben gevonden. Deze waarde 
ligt dus waarschijnlijk zeer dicht bij de juiste waarde van het spec. 
gew. van zuiver «-zink. 
Onze proèf leert, dat wij „zink” als een metastabiel systeem hebben 
te beschouwen. De modifikatie, die bij hooge temperatuur is ontstaan 
gaat slechts langzaam in die over, welke bij 100° v resp. bij gewone 
temperatuur) de stabiele is. Evenals bij tin, bismuth en kadmium 
vinden wij dus, dat onze „zinkwereld” zich in metastabielen toestand 
bevindt en dat, gegeven iiet verschil in spec. volume der beide ge- 
noemde modifikaties, zinken voorwerpen bij de stabiliseering moeten 
uiteenvallen. 
Ten slotte worde nog het volgende opgemerkt : 
Sinds eenigen tijd bedient de techniek zich van een methode \an 
M. U. Schoop tot het bedekken van voorwerpen met een metaal- 
zaag, welke den naam van „sehopieren” draagt. Zij komt hierop 
neer, dat het metaal, dat ter bedekking van eenig voorwerp moet 
dienen, als draad door de vlam van een knalgasbrander mechanisch 
wordt voortgeschoven en na smelting met behulp van een in die 
vlam geblazen stikstofstroom snel wordt verstoven en aldus in den 
vorm van een metaal wolk het bedoelde oppervlak treft en zich 
daarop hecht. 
Het behoeft wel niet nader betoog, dat deze wijze van doen een 
ideale methode vormt tot het doen ontstaan van „abgeschreckt 
metaal. Heeft men op deze wijze eenig voorwerp b.v. met „Zink 
bedekt, dan zal zich dit na den terugkeer tot gewone temperatuur 
in metastabielen toestand bevinden en wij mogen dus voorspellen, 
dat die laag op den duur zal uiteenvallen. 
Dat wij hier inderdaad niet met het gewone zink te doen hebben, 
bewijst de ervaring bij tiet tin opgedaan, die door Nei burger 1) aldus 
wordt beschreven : ,,.... ebenso erleiden diese unter Umstanden auch 
eine teilweise Veranderung ihrer physikalischen Eigenschaften, die in 
einer Vergrösserung der Harte besteld Wahrend gegossenes 
Zinn nach der Brinellschen Kugeldruckprobe einen Hartegrad von 
9.5 aufweist, zeigt gespritztes einen solchen von 14.2”. 
Wij hopen later op de eigenschappen dezer „gespoten” metalen 
en hunne metastabiliteit terug te komen. 
van ’t Hoef — Laboratorium. 
Utrecht, November 1913. 
') Die Naturwissenschaften, l, 4G5 (1913). 
