544 
Tn plaats van de negatieve kromming treedt bij alle onderzochte 
intensiteiten weer een positieve kromming op, wanneer de belichting 
langer wordt voortgezet. Ook voor deze tweede positieve kromming 
zijn de afwijkingen van de getallen van Clark en mij zeer in het 
oog vallend. Uit mijn getallen (evenals trouwens uit die van Clark) 
blijkt overtuigend, dat het optreden van de tweede positieve kromming 
niet van een bepaalde hoeveelheid energie afhangt. 
Nemen wij het bekende feit in aanmerking, dat het niet eens 
noodig is deze heele hoeveelheid energie eenzijdig toe te voeren, 
maar dat deze zooals Pringshlim heeft aangetoond door een belichting 
van den tegengestelden kant gedeeltelijk kan worden vervangen, dan 
dringt zich de vooronderstelling aan ons op, dat deze tweede positieve 
kromming tot stand komt door een proces, dat niet afhankelijk is 
van de richting, waarin de belichting heeft plaats gehad. Dit proces 
heeft een dalen van de excitatie tengevolge. In dezen gedachten- 
gang is er dus geen essentieel verschil tusschen i ite en 2 de positieve 
kromming. Beschouwen wij nu nog eens tabel Y dan kunnen wij uit deze 
getallen toch nog iets opmaken. Wij zien, dat de prikkelduur, d.i. de tijd 
gedurende welken belicht moet worden om de tweede positieve 
kromming te zien optreden, bij grootere intensiteiten voortdurend 
afneemt, d. w. z. dat de sterkte van het proces, waardoor de excitatie 
vermindert, grooter is naarmate de hoeveelheid energie per tijdseenheid toe- 
gevoerd toeneemt. Wij zien dus bij de eenzijdige belichting hetzelfde 
proces, dat wij als stemmingsproces bij de alzijdige voorbelichting 
hebben bestudeerd. Ook daar werd de werking van dit proces na 
een zekeren tijd van voorbelichten zichtbaar, doordat de mogelijkheid 
om negatieve krommingen tot stand te brengen verloren ging en er 
alleen positieve krommingen optraden. 
§ 5. Het uitklinken. 
De alzijdige voorbelichting maakt het mogelijk een verschijnsel 
nader te bestudeeren, dat gewoonlijk het uitklinken van een excitatie 
wordt genoemd. Door een plant gedurende korter of langer tijd 
alzijdig te prikkelen, verkrijgen wij een bepaalde ongevoeligheid. 
Het is dan mogelijk na te gaan hoe deze ongevoeligheid langzamer- 
hand weer verdwijnt; hiertoe moet men de planten gedurende korter 
of langer tijd in ’t donker laten en de op die oogenblikken nog 
bestaande geringere gevoeligheid bepalen, door de grootte van de 
reactie op een bepaalden prikkel vast te stellen. In tabel Y1 en VII 
zijn de waarden vereenigd, die betrekking hebben op voorbelichtin- 
