57S 
Het ïegime der volgende groep van experimenten is eenigszins 
anders. Gedurende het thermische verkortingsinterval heb ik de spier 
onderworpen aan enkele cyclische variaties van de temperatuur. 
Gt spiei weid belast met 8.9 gram en bereikte na 30 minuten een 
schijnbaren evenwichtstoestand. Figuur 3 stelt het lengte-temperatuur- 
diagram voor van dit experiment (Exp. N° 7, d. 1/II/06). De tem- 
peratuur stijgt aanvankelijk van 12.4° tot 32.5° met een gemiddelde 
toeneming van 0.48° per minuut. Een verkortingscurve beantwoordt 
aan deze eerste stijging van de temperatuur. Vervolgens neemt de 
temperatuur af van 32.5° tot 21.5° met een gemiddelde daling van 
1.37° per minuut. Bij dalende temperatuur neemt de lengte van de 
spier wederom toe. De verlengingscurve is duidelijk S-vormig gebogen 
en ligt in haar geheel boven de onmiddellijk voorafgaande verkor- 
tingscurve. De voorafgaande stijging van de temperatuur tot 32.5° 
heeft dus een verkorting van de spier veroorzaakt, welke bij dalende 
temperatuur niet geheel teruggewonnen wordt. De spier heeft der- 
halve een blijvende thermische verkorting ervaren. Een interval van 
stijgende temperatuur volgt op deze eerste daling ; de temperatuur 
neemt toe van 21. 5 tot 33.5°, d. i. gemiddeld met 1.38 per minuut. 
Hierop volgt wederom een daling tot 20.5° met een gemiddelde 
afneming van 1.86° per minuut. Gedurende dezen cyclus herhaalt 
zich hetgeen waargenomen werd tijdens den eersten cyclus. De ver- 
lengingscurve is wederom S-vormig gebogen, doch vooral het aan- 
vangsgedeelte verloopt veel vlakker. Een nieuwe stijging van de 
