602 
van verschillend groote individu’s van den Menseli, in vergelijking 
met verschillend groote soorten van zoogdieren, te verklaren door 
het zoo onvergelijkelijk sterk overwegen van de hersenen boven 
andere organen en deelen van den schedel. De mindere toeneming 
van de hersenen met de lichaamsgrootfe zon een gevolg kunnen zijn 
van bijzonder sterke inplooiing der grauwe schors. Die voorstelling 
heb ik spoedig daarna opgegeven ; bij den tegenwoordigen staat onzer 
kennis, nu wij weten dat de vergrooting der hersenen, bij alle 
Gewervelde Dieren, in het algemeen, onafhankelijk van vorm en 
samenstelling, bij in organisatie gelijkstaande soorten, gelijkelijk toe- 
neemt, blijkt zij volkomen onhoudbaar geworden te zijn. 
Ik zou dan ook die alleen voor den Merisel) bruikbare verklaring 
terstond verworpen hebben, ware mij bekend geweest, dat, eenige 
maanden vroeger in 1898, Lapicque, de door mij bij de Zoogdieren 
gevonden betrekking toepassend op honden van verschillende grootte, 
naar opgaven ontleend aan eene reeks van Richet, daarbij gelijke 
uitkomst verkregen had als ik toen bij den Mensch vond. Die uitkomst 
was overigens door Lapicque slechts medegedeeld geworden, in een 
verslag van de vergadering van 15 Januari 1898 der Société de 
Biologie, in nauwelijks een enkele bladzijde druks *), te gelijk met 
de aankondiging van mijn Zoogdieren-verhandeling. 
Zijn conclusie luidde: „Tout ce que je veux établir aujourd’hui, 
c’est que la puissance de P (liet lichaamsgewicht), suivant laquelle 
varie 1’encéphale d’espèee a espèce étant 0.55, dans 1’espèce chien 
cette puissance est 0.25, c’est a dire extrèmement différent”. Te 
gelijker tijd met mijne verhandeling van 1898, in het „Arckiv für 
Anthropologie”, liet Lapicque met Dhéré dan nog een artikel verschij- 
nen, * 2 ) waarin de schrijvers even kort de genoemde uitkomst bij den 
Huishond mededeelen en, op grond van een onderzoek van den vorm 
en de chemische samenstelling van de hersenen en hun verschillende 
deelen, de verklaring van den bij die soort gevonden exponent in 
met de grootte veranderende chemische samenstelling trachten te 
vinden. Zij stellen zich de vraag of de voor den Hond gevonden wet 
in het algemeen ook voor andere soorten zal geiden en beantwoorden 
haar ontkennend. „A prior i . on doit estimer que non, et nous avons 
soin de dire que notre étude porte sur un cas particulier” (p. 765). 
1) „Sur la relation du poids de 1’encéphale au poids du corps” in „Gomptes 
rendus hebdomadaires des séances de la Société de Biologie”. Paris 1898, N°. 2 
(21 janvier 1898), p. 68. 
2 ) „Sur le rapport entre la grandeur du corps et le développement de 1’encé- 
phale”. In „Archives de Phvsiologie normale et pathologique”, N°. 4 Octobre 1898, 
Paris p, 763 — 778. 
