610 
De beantwoording ook dezer vraag is niet moeilijk, want 
9 : / .5 =r 0.66 . . : 0.55 . . . Bedenken wij, dat, naar evenredigheid der 
toeneming van de hersenen niet de grootte van de diersoort, het 
werkzaam sensitief oppervlak in dezelfde verhouding tot het eenvoudige 
lichaamsoppervlak moet toenemen, dan wordt het begrijpelijk, dat de 
receptieve zintuigelementen in de retina bij het grootere dier niet 
volkomen even dik blijven als bij het kleinere, doch in dezelfde 
verhouding dikker worden en minder dicht geplaatst 1 ). Het aantal 
der zenuwelementen in de retina neemt daardoor toch slechts lineair 
9 , — 9 _i 
toe als \/ S ot L 3 , in de vlakteuitgebreidheid als j/,$ 2 — £9 0 f 
2 
£ 0 . 22 .. _ 13 
Ziedaar dan dezeltde factoren als in de formules voor de toeneming 
dei hei sen massa met de lichaamsgrootte, en den relatie-exponent voor 
het oog met dien voor de hersenen binnen eene soort, zoowel als 
van soort tot soort, in verband gebracht. 
De vraag blijft evenwel nog open waarom de aldus opgevatte 
i 
beeldlengten toenemen juist als L 3 = L°- 33 -. 
Ten einde haar te beantwoorden bedenke men, dat het oog zich 
van de andere zintuigen onderscheidt door op afstand een voorstel- 
ling te geven van de plaats der energiebron, die als prikkel werkt. 
Het oriënteert aldus omtrent de richting waaruit deze laatste komt. 
Voorwerp en beeld, dat is de plaats der geprikkelde zintuigelementen, 
beantwoorden aan elkander en de afstand tot de voorwerpen moet 
juist in de genoemde betrekking tot de lineaire afmeting van het 
lichaam staan. 
In de verhouding L 0 - 33 - nemen dan de in de lengteafmeting van het 
beeld gelegen receptieve zenuweindelementen der retina bij het 
groote dier toe, hunne massa als L, deze voor het beeldvlak als L\ 
Maar die massa bepaalt de grootte der energieomzetting welke met 
de prikkeling van de zintuigelementen gepaard gaat. 
De sedert lang bekende innige samenhang van het gezichtszintuig, 
als exquisiet ruimtezintuig zijn hoofdfunctie vindend in het besturen 
der bewegingen 2 ), blijkt nu in bepaalde maat uit te drukken. 
Daar bij de bewegingen van dieren met verschillende lichaamsgrootte 
hun te verplaatsen massa toeneemt in de verhouding van L\ de 
9 Vergel. A. Putter, Organologie des Auges. 2te Aufl. Leipzig 1912. 
~) Op bijzonder treffende wijze wordt deze samenhang in het licht gesteld door 
Putter (l.c. p. 35 e. v. en p. 402 e. v.) 
