612 
lielft van die der Hazen (en Konijnen) en slechts een derde van die 
der Eekhoornsoorten. Bij de Hazen heeft het zintuig van het gehoor, 
bij de Eekhoorns, de Woestijnspringmuis (Dipus) en de Relmuis 
(Ehomys) vooral het tactiele zintuig, door zijn hooge speci ficeering 
(in de hand), de vergrooting der hersenen bewerkt. 
Zoo laag de waarde van k bij de Spitsmuizen daalt, bij de ver- 
wante Oostindische Tupaja, die eekhoornachtig leeft, is hare waarde 
verdriedubbeld. 
De Caniden hebben ongeveer tweemaal zoo hooge cephalisatie als 
de Musteliden, door hun meer ontwikkelde zintuigen van het gehoor 
en vooral van den reuk. Onder de laatstgenoemde familie zijn de 
Olteis handdieren en overtreffen daardoor zeer aanzienlijk in hun 
cephalisatie de overige Musteliden, zij bereiken den rang van de Caniden. 
De Olifant overtreft driemaal in cephalisatie de groote Herbivoren, 
stelt zich zelfs ver boven de Anthropoiede Apen. Hij heeft dat te 
danken aan zijn tromp, die een grijp- en tasthand is geworden met 
bijzondere „specifieke energiën” en dezelfde combinatie met een 
chemisch zintuig (hier van den reuk) bezit als de sprieten bij de 
Mieren. 
De Amerikaansche Apen, die hooger gecephaliseerd zijn dan de 
Apen der Oude Wereld, met uitzondering der Anthropoieden, hebben 
een derde grijp- of ten minste tasthand gekregen in hun staart. 
Aan zijne hand heeft zeker ook de Mensch zijn hoogen rang te 
danken; zijne cephalisatie is bijna gelijk aan viermaal die °d ei 
Anthropoiede Apen; hij is boven deze dus nog hooger gestegen dan 
de Eekhoorn boven de Rat of de Olifant boven de groote Herbivoren. 
Zelfs bij de Amphibiën zien wij de cephalisatie van den Boom- 
kikvorsch, die als handen zijn voorpooten gebruikt, belangrijk stijgen. 
Onder de Vogels hebben de Uilen hooge cephalisatie, niet zoozeer 
door hun groote nachtoogen, die slechts vergrooting van de beelden 
op het netvlies met groote lichtsterkte bewerken, in vergelijking met 
de Dag roofvogels, zonder vermeerdering van centrale zenuwcelmassa, 
maar door den uiterst ontwikkelden tastzin in de huid en het zeer 
fijn gehoor. De tastlichaampjes aan de basis der vederen zijn onge- 
looflijk talrijk 1 ). 
De Papegaai heeft de hooge waarde zijner k aan zijn tast- en 
-grijppoot en -bek te danken. 
In al deze gevallen grooter invloed van den factor S°- S3 , door 
specificeerir.g van het tastzintuig. 
Ook de hoewel meestal overdreven voorgestelde (daar men weinig 
b E. Küster. Morphol. Jahrb. Bd. 34. (1905), p. 126. 
