2 
singularis illa me minime fugerit similitudo, qua batrachia pholidotorum ordines triplici quasi typo 
referunt, et quae summos olim viros ita fefellit, ut salamandras lacertis, et coeciliam serpentibus 
adscriberent, rem tamen longe aliter sese habere opinor. Quanta enim saurorum varietas, si eam 
cum salamandris vix tria constituentibus genera comparas, aut quanta serpentum multitudo, si cum 
coeciliarum paucitate eam contendis! Quae quum ita sint, quae potius unius ordinis sectiones vi- 
dentur, iis ordinum dignitatem haud tribuerim; sed batrachia ad ceteros amphibiorum ordines 
simili modo se referre puto, quo marsupialia ad falculatorum mammalium ordines sese habent. Haec 
enim quum a ceteris mammalibus generationis organis, generatione ipsa ac pullorum nutritione 
differant, quamvis intimo cognationis vinculo cohoereant, maximam tamen in dentium structura 
ac reliquo nutritionis apparatu diversitatem ostendunt, quibus alias ad ordines distinguendos iure 
utimur. Nec defuerunt, qui hunc ordinem vere naturalem in plures vellent distrahere; sed frus- 
tra; nam et formarum paucitas obstat, et si didelphydes ac dasyuros feris, et phascolomyn gliribus 
velis adscribere, haec et ipsa ab utriusque ordinis typo quodammodo recedunt, et frugivora re- 
stant, nulli ceterorum mammalium ordini rite adiungenda. liectius igitur egisse videntur, qui marsu- 
pialium ordinem fei’is atque gliribus quasi a latere esse statuerunt, sic nimirum, ut paucis gene- 
ribus feras, uno glires referrent, maiori autem generum numero familiam inter utrumque ordinem in- 
termediam constituerent. Similiter batrachia non nisi unum eumque infimum amphibiorum ordinem 
et. inter pholidota piscesque intermedium constituere opinor, qui ut maiori formarum numero pe- 
culiarem ranarum typum constituit, testudines non nisi ex longinquo affectantem, ita lacertas sala- 
mandrarum generibus, tam perfectis, quam in evolutione cohibitis, et apodem serpentum ordinem 
coeciliis refert. Nec propter cranii diversitatem Salamandras, Derotremata et Proteidea in diver- 
sos ordines distraherem. Id enim batrachia a piscium indole retinuisse videntur, ut cranii structura 
nondum stabilem certumque typum nacta sit, sed eum pro familiarum diversitate diversum ostendat. 
Sic demum intimam Coecilianim, Typhlinorum et Amphisbaenarum, qua inter se cohaerent, 
relationem optime elucere puto, alioquin, si batrachia in plures distraxeris ordines, penitus occul- 
tatam. Hae enim amphibiorum tribus quum maximam externi habitus similitudinem prae se fe- 
rant, qui eas eadem familia comprehendere vellent haud defuerunt. At nulla tenentur cognatione, 
sed analogiam tantum ostendunt, i. e. ad alienam pertinentes stirpem in suo quaeque ordine ean- 
dem referunt speciem, vermiculari habitu, totius corporis continuitate, caudae obtusissimae nimia 
brevitate, oculorum coecutie, solidiori denique capitis compage insignem. Quibus vero quo lon- 
gius a sui ordinis typo recedunt, eo maiori inter se similitudine tenentur. Crescente enim analo- 
giae magnitudine diminuitur ipsorum cum suis cognatio. Hinc factum est, ut et Coeciliae diu 
serpentibus adiungerentur, et Amphisbaenae etiamnum ab ipso Muellcro iis addicantur. At ve- 
reor, ut hoc recte fiat. Nam quod coeciliae in batrachorum serie, quod Typhlini inter serpentes 
sunt, id in Saurorum ordine Amphisbaenas esse, persuasissimum mihi habeo. Amphisbaenae enim 
tantum abest, ut cum serpentibus genuinis omnino conveniant, ut in plurimis ab iis discedant lon- 
gissime. Mitto cranii structuram, qua ab utriusque amphibiorum ordinis typo alienantur, licet so- 
lidiori maxillae inferioris compage ad sauros propius accedant. Cetera, ut ita dicam, inter utriusque 
ordinis typum fluctuant. Lingua, sicuti in brevilinguibus saurorum generibus papilloso- squamosa, 
tenuis, ac breviter bicuspis, osse hyoideo, magnam cum eodem Ptychopleurorum osse analogiam 
referenti, suffulta est, et vagina^ in serpentum linguis nunquam deficienti, prorsus destituitur. Glot- 
tis pone basin linguae in ipso eius angulo iacens a serpentino typo maxime abhorret. Pulmo 
quidem unicus, ultra modum elongatus atque alterius parvo instructus rudimento, aliquam cum 
serpentibus affinitatem ostendit, at sub corde demum incipit. Cor ipsum ab osse hyoideo lon- 
gius, quam in genuinis lacertis remotum, serpentum magis, quam saurorum typum exhibere vide- 
tur, at in Acontiae genere, ad lacertas sine dubio pertinente, eundem ostendit situm. Vasorum san- 
guiniferorum decursus idem fere, qui serpentibus. Intestinorum tractus, inter Iacertinum ac ser- 
pentinum quasi intermedius, anfractus minus quam in serpentibus complicatos offert, et coeco sa- 
tis absoluto gaudet. Hepar magis quidem quam in lacertis elongatum atque nimis angustum, nec 
tamen integrum, sed profunde bifidum, cystidem, in serpentibus ab hepate maxime remotam, in 
ipso loborum angulo fovet. Systema uropoeticum quantum a serpentino typo discrepat, tantam 
cum genuinis lacertis similitudinem nobis offert. Pienes enim statim supra ipsum anum siti, ure- 
terem parvum in cloacam mittunt. Vesica denique urinaria, qua serpentes ad unum omnes ca- 
rent, in amphisbaenis adest, cylindrica quidem ac propter nimiam cavi abdominalis angustiam ipsa 
nimis angustata, sed Acontiae vesicam ex asse aequans. Glandulae denique cutaneae in plerisque 
Amphisbaenarum adsunt, supra anum poris hiantes, quales in saurorum ordine saepe, in serpen- 
tibus nunquam invenimus. Ilaec vero omnia si Amphisbaenas inter utrumque ordinem ambigere 
docent, nosque de naturali earum sede dubios retinent, ipsa natura hanc protinus dubitationem 
